Waarom ik brak ben.

Mijn lichaam roept om rust, maar in gedachten ben ik nog druk aan het feesten, springen, zingen (stiekem ook wel een beetje aan het drinken) en vooral aan het genieten. Deze week was slopend, maar toch heb ik ontzettend genoten. Ik wil en kan jullie een uitgebreid verslag geven en werkelijk waar over iedere dag wel iets spannends en leuks vertellen, maar zou ik dat doen, dan zou het een boek worden en dat doe ik jullie liever niet aan. Toch ga ik jullie het een en ander vertellen over mijn geweldige introductieweek in Baarn en Utrecht.

Baarn was namelijk…
kamperen, bloedheet op dag 1, vies en nat op dag 2, slopend op dag 3, veel zuipen, veel lachen, veel dansen, veel spelletjes, veel netwerken, weinig slapen, School voor journalistiek met eigen radiozender, eigen tv-programma en eigen krant, genant om jezelf terug te zien op tv met je dronken kop, lachwekkend om anderen terug te zien op tv met dronken kop, netwerken met vakmensen als Max Westerman en Mirella van Markus, cameraploeg ontwijken, met z’n allen in een dronken bui zingen rond het kampvuur, afteren bij je tent, netwerken met alle mama’s en papa’s en alle andere luitjes van de introcommissie (ik ben goed bezuuuuggggg!), worstelen in de modder (oké, ikzelf keek alleen toe..), seks in je tent waar iedereen om heen staat (oké, ook deze keer keek ik toe), twintig keer per dag La Roux – Bulletproof horen, om je heen kijken en alleen maar dronken mensen zien, bier dat na één slok dood was, een of ander grapje over bekendmaken van je bronnen i.s.m de AIVD, kapotte damestoiletten (want wij dames vinden het altijd zo leuk om tampons en maandverband in de wc te gooien!), liften naar het station, omdat je het vertikt een kwartier met je zware reistas te lopen, maar vooral drie geweldige dagen.

Shit, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de spellen en het bootfeest in Utrecht!

Want Utrecht was..
geweldig, zwaar, omdat je nog steeds brak bent, denken dat je wint met waterfietsen, omdat je als eerste aankomt, maar toch verliezen, omdat een of andere snol het in zijn hoofd haalt om in de Utrechtse grachten te springen zodat zijn team tóch wint, broodje Mario, knuffels geven aan onbekenden voor €1,- (wel voor een goed doel he), zuipen op het bootfeest vanaf 16.00 uur, nog meer netwerken, maar nu ook met andere eerstejaars, cameraploeg nogmaals ontwijken, onder een brug varen surrealistisch vinden, afteren in Tivoli tot 04.00 uur, oftewel 12 uur lang aan een stuk door feesten, maar vooral helemaal geweldig!

Mocht je je afvragen waarom de woorden zuipen en dronken wel erg vaak genoemd worden, ik ben nu wel gewoon student he…

En nou je toch ff bezig bent, stem dan gelijk ff op mij, haha!

OV liefde

Het was 9 uur ‘s ochtends en zij liep naar de bushalte. Daar zou ze wachten op de bus die haar naar haar bestemming zou brengen. Op hetzelfde moment kwam hij van de andere kant aanlopen. Hij viel haar meteen op en andersom kennelijk ook, want hun blikken kruisten elkaar vrijwel direct. “Jeetje”, dacht ze; “dat ziet er goed!” Natuurlijk durfde ze niet te lachen of te knikken of een ander seintje te geven waardoor hij zou merken dat zij hem wel zag zitten, want ze wist niet of hij hetzelfde dacht. Maar dat hij ook keek was een feit.
Terwijl zij plaats nam op een bankje, zag ze links van haar dat de jongen verder liep. Hij bleef niet bij dezelfde halte staan wat in eerste instantie wel het geval leek te zijn. Helaas, hij liep de andere kant op. Teleurgesteld bleef ze zitten, maar al gauw was de jongen ook verdwenen uit haar geheugen. Het gebeurt weleens vaker dat een jongen indruk op je maakt met zijn verschijning en het gebeurt ook wel vaker dat je eventjes oogcontact hebt. Dat is normaal..

Ze wachtte en ze keek om zich heen en zag hem daar plots weer lopen. Hij liep richting de bushalte, richting haar. Zou hij dan toch wel daar moeten zijn, net zoals zij? Haar vraag werd vrijwel direct beantwoord, want voor ze het wist liep hij richting haar en nam plaats naast haar, mét een fruitdrankje. Vandaar dat hij even de andere kant op liep…

Het was best wel een ongemakkelijke situatie. Ze keken elkaar af en toe aan, maar meestal was dat per ongeluk, omdat ze steeds probeerde te kijken wanneer hij dat niet deed. Waarschijnlijk dacht hij hetzelfde. Stiekem hoopte zij dat hij ook op dezelfde bus wachtte als zij. Stiekem wist ze het eigenlijk ook wel zeker. En daar kwam de bus. Maar hij deed niets. Misschien zag hij de bus nog niet? Zij bleef nog even zitten en hoopte op een reactie van hem, maar hij bleef roerloos zitten. Ze had dus toch niet gelijk. Hij moest helemaal niet dezelfde bus hebben! Of zou hij op de volgende bus wachten? De bus die haar ook naar haar bestemming zou kunnen brengen. Ze aarzelde, maar ze wist dat hij dan ook déze bus had kunnen nemen. Helaas.

De buschauffeur stempelde haar strippenkaart en zij nam plaats in de bus. Ze keek naar buiten. Naar hem en ze zag dat hij ook keek. Maar ze schrok, want hij lachte naar haar. Hij keek haar aan, glimlachte naar haar en liet haar merken dat ze toch wel dezelfde gedachte deelden…

“Damn, wat ben jij ontiegelijk leuk zeg!”

(Ja, zo wil jij jouw ochtend ook wel beginnen he? Vraag me niet waarom ik niet een praatje met hem gemaakt had. Dat vraag ik me nu ook af! =()

Voornemens

Op dit moment geniet ik van mijn vakantie door voornamelijk niets te doen en veel te relaxen, maar over twee weken gaat het toch echt allemaal beginnen. Volgende week zal ik mijn aankomende klasgenoten leren kennen door drie dagen met ze te gaan kamperen en een dag met ze in Utrecht door te brengen. Leuk? Eng? Ja, eerder eng dan leuk op dit moment, maar des te leuker het alleen maar kan worden straks.

Met het nieuwe schooljaar voor de deur besef ik pas dat het zo meteen echt gaat gebeuren. Een nieuw leven, nieuwe school, nieuwe mensen, hopelijk nieuwe vrienden (wat natuurlijk niet betekent dat al mijn andere vrienden verleden tijd zijn), een nieuwe omgeving. Ja, heel veel nieuwe dingen. Dat gevoel is nog net niet compleet doordat ik gewoon thuis blijf wonen, maar zoveel nieuwe dingen vind ik eigenlijk op dit moment wel meer dan zat.

Een nieuw begin lijkt mij een uitstekend moment om plannen te gaan maken. Soort van voornemens midden in het jaar, maar wel aan het begin van een nieuwe periode in mijn leven. Eigenlijk gewoon een perfect moment voor voornemens. Wie doet zoiets dan ook aan het begin van het jaar terwijl je dan midden in je schooljaar zit!! =| Het is toch veel beter om jezelf iets voor te nemen als je met iets nieuws gaat beginnen?! Want niemand houdt zich toch aan die voornemens aan het begin van het jaar.

Maar voornemens dus. Ik ben van plan om te gaan plannen (1), écht plannen. Ik wil alles in mijn agenda hebben staan en doorgestreept zien als het gedaan is. Aan het einde van het schooljaar wil ik alleen nog maar streepjes of krulletjes in mijn agenda zien, zodat ik kan zeggen dat ik goed gewerkt heb dit jaar. Ojá, en ik wil het beste van het beste uit mezelf halen (2). Ik moet aan het einde van de rit kunnen zeggen dat ik mijn best heb gedaan en niet beter kon presteren. Misschien lukt me dat ook wel als ik goed plan. Dus; plannen, om het beste uit mezelf te kunnen halen, maar tegelijkertijd ook genieten zodat ik er met een goed gevoel op terug kan kijken.

Ja ja, juist.. Eerst zien dan geloven hè.

Waar ligt jouw grens?

Ik heb vaak momenten dat ik echt even goed na moet denken over een blogonderwerp. Wat vinden jullie nou interessant? Wat willen jullie nou lezen? Lastig is dat en ik weet zeker dat jullie dat ook vaak/wel eens hebben. Maar over dit blogje hoefde ik eigenlijk niet na te denken.

Jullie zullen de reclame over veilig internet vast wel kennen? Ik heb het idee dat het nu óveral voorbij komt, want op hyves zag ik ook al het een en ander. Hebben jullie dat leuke filmpje via hyves trouwens al gekregen? (Zo niet, laat het me weten en ik stuur het je wel even door ) Als blogger voel ik me best wel aangesproken. Jullie misschien ook wel. (?) Natuurlijk zijn we niet zo dom om onze pincode en bankrekeningnummer online te zetten en ik heb ook nog geen halfnaakte foto’s van bloggers gezien o.i.d. maar toch vraag ik me af hoever wij kunnen gaan. Waar ligt onze grens?

Is het handig om op mijn site te zeggen dat ik drie weken op vakantie ben met het hele gezin, terwijl ons huis straks onbewoond achtergelaten wordt? Wanneer ik me misdragen heb op het werk, kan ik er dan over schrijven, wetende dat werkgevers tegenwoordig alles over je op kunnen zoeken? Moet ik mijn grootste geheimen met mijn lezers delen, zonder te weten wie ál mijn lezers daadwerkelijk zijn?
Ikzelf heb denk ik wel mijn grens gevonden, maar hoe denken jullie erover? Vraag jij je altijd af voordat je iets op het web plaatst of het wel verstandig is? Waar ligt jullie grens?

Hét moment…

…waarop je besluit iets te doen, kan ook net het moment zijn waarop je gaat beseffen dat de beslissing die je genomen hebt eigenlijk een hele domme, maar dan ook echt een héle domme, keuze was.

Blunders, ze zijn er om gemaakt te worden (maar nooit door jezelf natuurlijk). Helaas moet iedereen weleens het toppunt van domheid bereiken om dit vervolgens op een ander moment weer te overtreffen met een nieuwe blunder. Het leven is nu eenmaal zo verschrikkelijk! En mijn grootste blunder tot nu toe heb ik afgelopen zaterdag gemaakt en ik ben er niet bepaald trots op…

Het plan was om zaterdagavond met wat collega’s te gaan stappen. Hartstikke leuk, hartstikke gezellig en ik stond erop om ook mee te gaan. Het stappen zelf was trouwens erg gezellig, maar voor het allemaal zover was, moest er een hoop aan voorbereidingen gedaan worden. Ik belde collega J. op om hem het een en ander te vragen. Het volgende gesprek volgde;

Zij: “Halllllooooooo, met wie spreeeeeek iiiiik?”
Nee, dit klonk niet bepaald volwassen, vind je ook niet?
Ik: “Ja, ehm hallo. Met Mylène.. Ehh.. mag ik ehm (ik had er extra goed over nagedacht of ik dit wel moest zeggen of niet) je vader spreken?”
Zij: “Mijn vaaaader?! Je bedoelt J? Mijn vrieeeeeend?”

Op dat moment ging er heel veel door mij heen, maar het fijne gevoel van “ik voel me nu nog dommer dan het achterwerk van een ezel” overtrof alles. Ja, ik voelde me werkelijk waar nog dommer dan het achterwerk van een ezel. En om dat gevoel er nog even extra goed ingewreven te krijgen werd ik de rest van de avond gepest (zij noemen het plagen) met “…oh, zal ik anders m’n even vader bellen?” en “…misschien moet je anders even je vader bellen?”

Over een tijdje zal ik er vast wel om kunnen lachen. Stiekem doe ik dat ook wel, maar het lachen doet wel heel erg veel pijn. Als het jou overkomen was, dan had ik je zelfs heel hard in je gezicht uitgelachen. Maar voorlopig kan ik me alleen maar hoofdschuddend afvragen hoe ik in vredesnaam zoiets doms heb kunnen vragen. Troost me a.u.b. door mij jouw grootste blunder(s) te vertellen. Dan geef ik jullie, behalve dit fijne moment van leedvermaak, een nieuwe Jason Mraz theme.

Mijn baas is mijn vriend

Mijn baas is een toffe gozer. Een leuke en gezellige baas waarmee je tijdens je werk best wel even een babbeltje kunt maken. Hij vraagt altijd hoe het met je gaat en vindt het zo nu en dan leuk om complimentjes te geven zoals vorig jaar met de kerstborrel, toen hij mijn stripjes van het personeelskrantje, waar ik met twee collega’s aan gewerkt heb, ‘vooral erg leuk’ noemde. Hij is zelfs in voor een grapje, bijvoorbeeld als je een dikke knuffel en een dikke kus krijgt van een collega terwijl meneer de baas langs loopt: “Seks! Seks op de werkvloer!” Soms beloont hij iedereen voor de goede prestaties met een uitje naar Marco’s Wit Licht concert. En als je echt goed bij hem in de smaak gevallen bent, dan is er zelfs een kans dat hij je met de auto voor je huisdeur afzet. Nou is dit nog net niet het geval bij mij, maar mijn broer wist het wel voor elkaar te krijgen: “Waar ga je naartoe jongeman? Naar huis? Dan zet ik je wel eventjes af.”

Ja, zo hoort het. Maar nou zijn er altijd wel een aantal minpunten op te noemen over je baas. Natuurlijk kan ik er niet zoveel opnoemen over míjn baas maar vandaag werd ik toch echt eventjes een klein beetje teleurgesteld. In de pauze zat ik namelijk met een collega gezellig aan de Sudoku. Erg lekker voor bij je broodje. Helaas ligt er in onze kantine maar één krant (het moet natuurlijk niet te gek worden met tig verschillende en vooral dúre kranten in deze sombere tijden van bezuinigen), maar gelukkig zaten er wel drie verschillende soorten Sudoku’s in de krant van vandaag. Dat betekende echter wel dat we een Sudoku uit de krant moesten scheuren, maar daardoor konden we wel allebei tegelijk in onze pauze puzzelen. De puzzels waren af, de pauze was om en wij gingen weer aan de slag.

Een halfuur later liep onze werkgeefster (niet de grote baas even voor de duidelijkheid) op ons af met “…dit stukje krant, of jullie dit de volgende keer in de krant willen laten zitten en er niet meer uit willen scheuren, want de baas was boos.” Achteraf bedacht ik me dat ik had kunnen zeggen dat ik de volgende keer met liefde niks uit de krant van vrijdag 07 augustus 2009 wil scheuren (ik heb toch niks aan een Sudoku die ik al opgelost heb?!) en ik denk ook dat mijn werkgeefster er hard om gelachen had, maar achteraf bleek ook dat mijn baas ook echt boos was. “Mensen zijn al nieuwsgierig, maar worden dat nog meer als er een stukje krant weg is, want dan zijn ze benieuwd naar dat ene stukje krant. En een incomplete krant ziet er gewoon verschrikkelijk uit.” Juust! Het stomste is nog dat dat ene stukje krant gewoon naast de net niet meer hele krant lag en dat de inhoud van dat stukje krant zinloze reclame bevatte. Maar goed, ik moet mijn baas natuurlijk te vriend houden en ik gun mijn werkgeefster en de andere collega’s die samen met mijn baas lunchen een vredige pauze toe, waarin ze kunnen lachen en praten en niet stilzwijgend hun broodjes moeten eten, omdat de baas boos is.

De oplossing: de krant van die dag (!) kopieer ik gewoon, wat niet alleen voor de baas erg fijn is, maar ook voor mij en mijn collega, omdat we dan ieder drie Sudoku’s hebben. Volgens mij had onze baas dat stiekem ook al in zijn achterhoofd zitten en laat hij hiermee zien dat hij echt een toffe baas is, omdat hij ons wel drie Sudoku’s gunt!

PS. Krant krant krant krant krant! Ik had het woord volgens mij nog niet zo vaak gebruikt…

Het doel van de vakantie

Vakantie betekent voor mij één ding; niets doen. Lekker niets doen en genieten van de rust. Ja, dat is vakantie voor mij. Vandaag heb ik echter, in vergelijking met de afgelopen dagen, hard gewerkt. Niet in het hotel waar ik in het weekend en in de vakantie af en toe werk, maar thuis. Ik heb de moet-dingetjes gedaan (de dingetjes die gedaan moeten worden ). Ja, ik heb hard gewerkt vergeleken met de afgelopen dagen. Maar vergeleken met wat een normaal mens in de vakantie doet, heb ik geen ene flikker uitgevoerd. En daarom vergelijk ik mezelf maar niet met andere mensen, want dat zou betekenen dat ik een luie donder ben. De waarheid is pijnlijk.

Maar zoals ik al zei, zie ik vakantie als een periode om bij te komen van alle stress e.d. (dus eigenlijk ben ik helemaal geen luie donder!), maar mijn ouders zien dat geloof ik anders. Zij zien in de vakantie een reden om thuis een handje te helpen; dingen doen die ik de rest van het jaar niet kan doen, omdat ik zogenaamd druk ben met school. Want ja, school is vaak een smoes, een uitweg om die rot klusjes niet te hoeven doen. Maar nu ik vakantie heb, is het wat lastiger om redenen te vinden waarom ik iets niet zou kunnen doen. En dus kwam moeder vandaag met het briljante idee om mij te laten stofzuigen, zodat zij op dat moment de kleren buiten kon hangen. Top idee, mam! T_T En toen ik daarmee klaar was, kon ik volgens haar gelijk door naar de supermarkt, zodat zij ondertussen lekker in de tuin kon werken. Ja mam, je hebt helemaal gelijk; ik moet me meer in het dorpsleven gaan mengen! (Wat trouwens verschrikkelijk was, omdat ik mijn vroegere basisschool in de kleuren mint en roze zag! X_X) Vader maakte ook nog even snel gebruik van me, want als ik toch naar de supermarkt ga, dan kan ik net zo goed ook even langs de markt gaan om wat lekkere Hollandse nieuwe te kopen. Okay, dat was eigenlijk wel een top idee.

Maar het punt is dat ik hier gewoon keihard gebruikt word. Wíj worden keihard gebruikt! Ouders en kinderen hebben duidelijk een verschillend beeld over de vakantie. Wij zien het als vrijheid, rust en genieten. Zij zien het als het perfecte moment voor alle kut klusjes die gedaan moeten worden. Kinders, medekinders, wees gewaarschuwd, want wij worden in onze periode van rust gebruikt! Misbruikt!

PS. Dit heeft er niets mee te maken, maar neem even een kijkje op IAM. Thank you!