Journalistiek is toch niet voor watjes?

Ik mis de inspiratie voor het schrijven van iets leuks, iets nuttigs, iets wat jullie boeit. Daarom maar een bloggie uit de ‘oude’ doos van een maandje geleden. Het was voor de site HUmedia van onze School voor Journalistiek. Een site waar iedereen zijn verhalen, foto’s, filmpjes en rotzooi neerdumpt. Een soort van Hyves voor de SvJ, maar dan beter en leuker en ook nét iets anders. Mijn blogje ging over de introductieweek.

Journalistiek is toch niet voor watjes?

Je schrijft je in voor de introductieweek en vraagt je dagen- en nachtenlang af of dit wel zo’n goed idee is. “Ik ken niemand en ik ga me zwaar voor lul zetten als ik met mijn vetrolletjes dat modderbad inspring!” Ja beste mensen, dat dacht deze jongedame met haar grote mond echt.

Achteraf is altijd zo makkelijk praten. “Eng? Bang? Bang voor de introductieweek? Ben je gek! Het is geen ontgroeningsweek!” Maar dat dacht de kleine krullenbol stiekem wel een beetje, want modderworstelen met vierhonderd ogen op je gericht is niet iets wat je zomaar voor je plezier doet. Achteraf – wederom achteraf ja – weet ik wel beter, want ik heb genoeg mensen vrijwillig dat bad in zien rennen. Gek volk ook, die eerstejaars.

Maar ik was dus bang. Bang voor de introductieweek, want ik kende niemand, ik wist niet wat me te wachten stond (behalve een modderbad dan) en ik had het idee dat ik niet zo snel met open armen ontvangen zou worden. Ik vroeg studenten uit de omgeving hoe hun introductieweek was. Vaak kreeg ik te horen dat het allemaal wel meeviel en dat het vooral leuk was. “Een beetje ontgroenen hoort er toch bij?!” Nee, top! Daar stel je een klein en onzeker meisje mee gerust!

Ik probeerde me toch vast te houden aan de leuke kanten van een introductieweek, voor zover die er voor mijn gevoel op dat moment waren, en op een warme, zonnige maandagmiddag was het dan zover. Ik zat in de auto (mevrouw is ook nog eens verwend) met een blaas die ieder moment kon ontploffen. Zenuwen? Jawel, Mylène was niet alleen bang, maar had ook nog eens last van een overdosis zenuwen. Voor ik het wist liep ik met een groepje richting het kamp. Om me heen hoorde ik iedereen praten met elkaar en ikzelf liep er een beetje tussenin. Waarschijnlijk zag het er heel erg triest en kansloos uit en als ik eerlijk moet zijn voelde dat ook zo. Leuk, introductiekamp!

Maar binnenin mij zat nog een klein beetje hoop. “Misschien word je wel aangesproken door dat meisje naast je als je heel subtiel opzij kijkt. Dan heb je ook iemand om mee te praten,” dacht ik. “Of misschien moet ik gewoon zwaar overdreven niezen en mezelf laten vallen, zodat iedereen me aankijkt. Dan móet er toch wel iemand tegen me gaan praten? Of misschien moet ik me gewoon niet zo aanstellen en zelf die eerste stap zetten. Journalistiek is toch niet voor watjes?”

Op de een of andere manier kan ik me niet meer herinneren wat er daarna gebeurde, want als ik dat zou zeggen dan zou niemand iets geloven van dat onzekere in mij. Ik weet in ieder geval wel dat ik me voor niets zo zielig gedragen heb. Ik heb met mensen gepraat en mensen met mij. En ondanks mijn lastige naam (“Iets met een M?”) heb ik toch het idee dat er wat mensen zijn die hem zonder erbij na te denken uit kunnen spreken als ze mij zien. Dan doe je toch nog iets goed in zo’n onzekere bui, denk ik zo.

Maar wacht even, ze zeggen toch ook dat journalisten erg goed uit hun nek kunnen lullen?

En dat is studeren

Op verzoek van Lydia en eigenlijk ook gewoon, omdat het onderhand wel nodig is, een blogje over school.

Inmiddels zitten we in week 4. Jawel, week 4 van de eerste periode van mijn nieuwe opleiding aan de School voor Journalistiek. Wat een wereld van verschil met de middelbare school! Maar dat mocht ook wel, want de tijd van rennen door de gangen, gillen in de klas en spijbelen mogen we nu wel zo’n beetje achter ons laten. Nu loop je zelfverzekerd en relaxed door de gangen, laat je je klasgenoten uitpraten, probeer je zelf ook een nuttig woordje te zeggen en mag je legaal wegblijven. Wat heerlijk, het leven van een volwassen studente.

Ik ben omringd door leuke, slimme en fanatieke mensen, maar ook door een hoop verdwaalde kippen die duidelijk laten merken dat ze niet weten wat ze op de SvJ doen. Vreemd is het dan ook niet dat ik al afscheid heb moeten nemen van drie klasgenoten, vrouwelijke welteverstaan! Het aantal vrouwen in mijn klas was al niet veel, maar nu ben ik wel heel erg genoodzaakt om met mannen om te gaan. Het leven van een volwassen, vrouwelijke studente is dus ook wel een beetje zwaar. Het zal me in ieder geval niets verbazen als er nog een aantal klasgenoten afvallen. Meerdere mensen hebben al gezegd dat we na de eerste tentamens niet veel mensen over zullen houden. Alsof het een oorlogsmissie is. Ik ga mezelf trouwens wel heel erg haten als ik daar ook bij hoor…

Over tentamens gesproken, deze week zijn de inschrijvingen daarvoor en over een paar weken gaan we pas echt merken of ik hier thuis hoor of niet. Mijn gevoel zegt in ieder geval van wel. Mijn draai lijk ik wel gevonden te hebben en de mensen weten me het gevoel te geven alsof ik op deze school thuis hoor. Misschien vreemd om te zeggen na een week of vier, maar misschien ook wel een goed teken?

Wellicht ook leuk om te weten; ik heb Ingelise vorige week ontmoet na afloop van het bonusprogramma (iedere donderdag een uur lang luisteren naar het verhaal van een bekende journalist, waaronder John van der Heuvel). Mijn eerste interview heb ik inmiddels achter de rug zitten (Tamara Bos, winnares van een Gouden Kalf die ik ook vast heb mogen houden (de Gouden Kalf dan)) en ik sta op het punt om ook Alexander en Marieke te meeten, wat overigens helemaal niets met de opleiding zelf te maken heeft, maar wat wel leuk is om te noemen.

Vier weken School voor Journalistiek zijn besproken. Morgen wordt het weer tijd voor een biertje (ik ben echt zó helemaal ingeburgerd) in onze café Stef’s na afloop van het bonusprogramma met Tijs van den Brink. Ja, ‘alleen’ daarvoor ga ik naar school, want op de maandag en donderdag mag ik bijkomen van alle zware en moeilijke dingetjes. Dat is studeren.

PS. Selien, leuk! Je hebt comment nummer 1000 geplaatst!

Uitgelicht!

Dit voelt als een dag om mensen in het zonnetje te zetten. Aangezien jullie de mensen uit mijn omgeving niet bepaald kennen (denk ik?), lijkt het me een goed en leuk idee om bloggers vandaag in het zonnetje te zetten. In principe zou ik al mijn favoriete sites (zie links in mijn sidebar) op kunnen noemen en eigenlijk ook alle andere sites die ik graag bezoek (zie kopje ‘exits’), maar dat zou het allemaal wel een beetje saai en simpel maken, niet waar? Misschien moet ik het dan maar op de volgende manier proberen…

Wanneer ik A Frenzy bezoek, krijg ik spontaan zin om een nieuwe layout te maken. Iedere keer maar weer. Haar layouts vind ik echt een genot om naar te kijken. Ze weet van iets simpels een bijzonder iets te maken. Je hoeft helemaal niet 50 plaatjes, brushes, stocks en patterns te gebruiken. Kijk maar naar Bodine haar site!

Je hebt ook van die mensen die op het web zo leuk overkomen, dat je ze weleens in het echt zou willen ontmoeten. Alsof hij/zij een celeb is. Linda is zo’n persoon. Zij kan de meest saaie dingen op een leuke en grappige manier vertellen. Zij is volgens mij gewoon het zonnetje in huis en dat maakt haar blog ook direct de moeite waard om in het zonnetje te zetten. Ik mag overigens met trots zeggen dat ik deze jongedame ook in real life heb ontmoet en óók nog eens op een wel hele bijzondere dag; 10-09-09 ook wel bekend als de dag van het concert van Coldplay. Ik geloof dat we ook nog van plan zijn om een keer samen met Jason Mraz en Chris Martin (wij noemen ze ook wel Jason en Chris) te gaan daten.

Als ik op iemand jaloers mag zijn, is het Tünde wel. Een persoon die in de toekomst rijk en beroemd gaat worden vanwege haar tekenkunsten. Het leuke vind ik nog wel dat ze het met ons wilt delen. En steeds als ze weer met iets nieuws komt vraag ik me af hóe ze dat toch in vredesnaam doet?! Ik kan ieder geval zeggen dat ik haar al volgde vóórdat ze wereldwijd doorbrak.

Wie ik zeker niet mag vergeten is Marieke a.k.a. brouwertje. Haar zou je iedere dag in het zonnetje kunnen zetten. Je zou je moeten schamen als je haar site nog nooit eerder gezien hebt, wat ik me overigens niet echt voor kan stellen. Iedereen kent haar. En waarom? Ze schrijft zoals een blogger hoort te schrijven en weet wat leuk is voor haar lezers. Alles wat ze schrijft is interessant. En voor een studente Journalistiek is ze natuurlijk alleen maar een voorbeeld. Kom maar gauw wat drinken in Stef’s!

Dat was dat. Heb ik nu een nieuw item voor mijn site?

De onthulling van haar grootste geheim

Zij houdt graag van praten. Vaak gaat het nergens over, maar toch weet ze daarmee de aandacht te trekken. Ze houdt niet graag van stiltes, want stiltes kunnen een hoop zeggen. Vaak is dat dan ook niet goed. Ondanks haar vele praatjes kan ze toch netjes haar mond dicht houden. Voornamelijk als het haar gevraagd wordt. Geheimen, noemt men dat ook weleens. Wanneer een persoon haar in vertrouwen neemt, zal ze ook laten merken dat ze daadwerkelijk te vertrouwen is.

Maar natuurlijk heeft ze zelf ook haar eigen geheimen. Het liefst deelt ze het dan met een enkele vriendin, zodat ze toch haar hartje kan luchten bij een ander, maar verder hoeft niemand het van haar te weten. Ze laat dan ook niet merken dat er iets is, want dat zorgt voor vragen en op vragen moet je antwoord geven. Wanneer je zegt dat er niets is, gelooft men het vaak niet en daardoor krijg je de bekende situatie van zeuren, doordrammen wat uiteindelijk leidt tot conflicten.

Goed, mijn overdrijving is groot en ik dwaal helemaal af, dus we gaan weer terug naar waar we naartoe moeten; geheimen. Er is namelijk één ding dat ze tegen niemand, maar dan ook werkelijk waar niemand, heeft verteld. Degene die ervan wist, was degene die haar hierin had begeleid. Voor de rest was het háár geheim. Iets wat niemand mocht weten. Iets waar ze lang over heeft gezwegen, tot het punt waar het niet meer nodig was. En dat punt heeft ze zojuist bereikt. Ze wachtte dan ook niet al te lang af en sprak direct de woorden: “Ik ben geslaagd! Ik heb mijn rijbewijs gehaald!”

(En kom allemaal even langs voor een stukje taart, maar stem dan wel even snel op mij. )

Long time no see!

Moet ik me verontschuldigen? Nee, ik denk het niet. Soms gebeuren er dingen die voorrang krijgen (en dan heb ik het niet over twee keer naar een concert Coldplay, hoewel ik dat ook wel een beetje voorrang heb gegeven), maar dit is iets persoonlijks; een groot verlies waar ik veel moeite mee had. Zoiets moet verwerkt worden.

Inmiddels heb ik het een plekje kunnen geven en gaat het ook weer goed met me. Inspiratie voor een blog heb ik niet, maar Jip had me toch getagged dus deze vul ik even braaf in. Aankomende week zal ik weer actief gaan bloggen (inclusief commenten). Mark my words.

Zes dingen die jullie nog niet van mij wisten.

1. Ik heb het eigenlijk al gezegd, maar ik wil het graag nog een keer zeggen; ik ben twee keer naar het concert van Coldplay geweest! Ik wil er graag over vertellen, maar ik denk dat jullie overal wel zo’n beetje gelezen hebben dat het concert ge-wel-dig was!! De avonturen voor en na het concert moet je meegemaakt hebben om leuk te kunnen vinden, dus daar ga ik jullie ook niet mee lastig vallen.
2. Ik ben in de eerste schoolweek benoemd tot beste eerstejaars.
3. Ik vertel niemand wanneer ik af moet rijden, omdat ik anders nóg zenuwachtiger word. Dus jullie krijgen het ook niet te horen nee!
4. Mijn doopnamen zijn Cybèle en Juliana (en dat ik het zomaar uit mezelf vertel is een primeur, want ik durfde het vroeger nooit te zeggen).
5. Ik vind het leuk om op te zoeken hoe bepaalde uitdrukkingen/gezegden zijn ontstaan.
6. ‘s Ochtends kun je beter niet tegen me praten.