Zij houdt graag van praten. Vaak gaat het nergens over, maar toch weet ze daarmee de aandacht te trekken. Ze houdt niet graag van stiltes, want stiltes kunnen een hoop zeggen. Vaak is dat dan ook niet goed. Ondanks haar vele praatjes kan ze toch netjes haar mond dicht houden. Voornamelijk als het haar gevraagd wordt. Geheimen, noemt men dat ook weleens. Wanneer een persoon haar in vertrouwen neemt, zal ze ook laten merken dat ze daadwerkelijk te vertrouwen is.
Maar natuurlijk heeft ze zelf ook haar eigen geheimen. Het liefst deelt ze het dan met een enkele vriendin, zodat ze toch haar hartje kan luchten bij een ander, maar verder hoeft niemand het van haar te weten. Ze laat dan ook niet merken dat er iets is, want dat zorgt voor vragen en op vragen moet je antwoord geven. Wanneer je zegt dat er niets is, gelooft men het vaak niet en daardoor krijg je de bekende situatie van zeuren, doordrammen wat uiteindelijk leidt tot conflicten.
Goed, mijn overdrijving is groot en ik dwaal helemaal af, dus we gaan weer terug naar waar we naartoe moeten; geheimen. Er is namelijk één ding dat ze tegen niemand, maar dan ook werkelijk waar niemand, heeft verteld. Degene die ervan wist, was degene die haar hierin had begeleid. Voor de rest was het háár geheim. Iets wat niemand mocht weten. Iets waar ze lang over heeft gezwegen, tot het punt waar het niet meer nodig was. En dat punt heeft ze zojuist bereikt. Ze wachtte dan ook niet al te lang af en sprak direct de woorden: “Ik ben geslaagd! Ik heb mijn rijbewijs gehaald!”
(En kom allemaal even langs voor een stukje taart, maar stem dan wel even snel op mij. 
)
