Journalistiek is toch niet voor watjes?

Ik mis de inspiratie voor het schrijven van iets leuks, iets nuttigs, iets wat jullie boeit. Daarom maar een bloggie uit de ‘oude’ doos van een maandje geleden. Het was voor de site HUmedia van onze School voor Journalistiek. Een site waar iedereen zijn verhalen, foto’s, filmpjes en rotzooi neerdumpt. Een soort van Hyves voor de SvJ, maar dan beter en leuker en ook nét iets anders. Mijn blogje ging over de introductieweek.

Journalistiek is toch niet voor watjes?

Je schrijft je in voor de introductieweek en vraagt je dagen- en nachtenlang af of dit wel zo’n goed idee is. “Ik ken niemand en ik ga me zwaar voor lul zetten als ik met mijn vetrolletjes dat modderbad inspring!” Ja beste mensen, dat dacht deze jongedame met haar grote mond echt.

Achteraf is altijd zo makkelijk praten. “Eng? Bang? Bang voor de introductieweek? Ben je gek! Het is geen ontgroeningsweek!” Maar dat dacht de kleine krullenbol stiekem wel een beetje, want modderworstelen met vierhonderd ogen op je gericht is niet iets wat je zomaar voor je plezier doet. Achteraf – wederom achteraf ja – weet ik wel beter, want ik heb genoeg mensen vrijwillig dat bad in zien rennen. Gek volk ook, die eerstejaars.

Maar ik was dus bang. Bang voor de introductieweek, want ik kende niemand, ik wist niet wat me te wachten stond (behalve een modderbad dan) en ik had het idee dat ik niet zo snel met open armen ontvangen zou worden. Ik vroeg studenten uit de omgeving hoe hun introductieweek was. Vaak kreeg ik te horen dat het allemaal wel meeviel en dat het vooral leuk was. “Een beetje ontgroenen hoort er toch bij?!” Nee, top! Daar stel je een klein en onzeker meisje mee gerust!

Ik probeerde me toch vast te houden aan de leuke kanten van een introductieweek, voor zover die er voor mijn gevoel op dat moment waren, en op een warme, zonnige maandagmiddag was het dan zover. Ik zat in de auto (mevrouw is ook nog eens verwend) met een blaas die ieder moment kon ontploffen. Zenuwen? Jawel, Mylène was niet alleen bang, maar had ook nog eens last van een overdosis zenuwen. Voor ik het wist liep ik met een groepje richting het kamp. Om me heen hoorde ik iedereen praten met elkaar en ikzelf liep er een beetje tussenin. Waarschijnlijk zag het er heel erg triest en kansloos uit en als ik eerlijk moet zijn voelde dat ook zo. Leuk, introductiekamp!

Maar binnenin mij zat nog een klein beetje hoop. “Misschien word je wel aangesproken door dat meisje naast je als je heel subtiel opzij kijkt. Dan heb je ook iemand om mee te praten,” dacht ik. “Of misschien moet ik gewoon zwaar overdreven niezen en mezelf laten vallen, zodat iedereen me aankijkt. Dan móet er toch wel iemand tegen me gaan praten? Of misschien moet ik me gewoon niet zo aanstellen en zelf die eerste stap zetten. Journalistiek is toch niet voor watjes?”

Op de een of andere manier kan ik me niet meer herinneren wat er daarna gebeurde, want als ik dat zou zeggen dan zou niemand iets geloven van dat onzekere in mij. Ik weet in ieder geval wel dat ik me voor niets zo zielig gedragen heb. Ik heb met mensen gepraat en mensen met mij. En ondanks mijn lastige naam (“Iets met een M?”) heb ik toch het idee dat er wat mensen zijn die hem zonder erbij na te denken uit kunnen spreken als ze mij zien. Dan doe je toch nog iets goed in zo’n onzekere bui, denk ik zo.

Maar wacht even, ze zeggen toch ook dat journalisten erg goed uit hun nek kunnen lullen?