Iedere zaterdag = centjes verdienen. Soms heb ik het geluk dat ik met de auto ben, aangezien mijn broer er ook werkt en ook af en toe op de zaterdag moet werken, maar soms heb ik ook de ‘pech’ dat ik met de trein moet. Het is jammer dat je dan én met de trein én met de bus moet reizen en dat het je dan ook wat geld moet kosten, maar aangezien het toch allemaal vergoed wordt, is het voor mij geen probleem. Als ik met de trein naar het werk ga, betekent dat ook vaak dat ik alleen ben en niet afhankelijk ben van mijn broer. Ook dat heeft zijn voordelen, want daardoor heb ik altijd een goed excuus om na het werken even de stad in te gaan. Af en toe loop ik dan een winkel binnen en héél soms ga ik diezelfde winkel met een tas vol kleren uit. Okay, liegen is niet bepaald mijn sterkste kant (gelukkig), want ‘de stad in’ betekent in mijn ogen ook ‘met iets thuis komen’, wat betekent dat ik altijd wel met iets thuis kom.
Maar genoeg daarover, want ik denk dat iedereen dat verhaal wel kent, aangezien bijna iedereen onder ons een shopaholic is. Ik wil het namelijk over iets anders hebben. Iets wat ik ook regelmatig in de stad tegenkomen. Of eigenlijk kan ik beter zeggen: iemand die ik regelmatig in de stad tegenkom. Het is niet één bepaald persoon die ik ook nog eens persoonlijk ken, maar het zijn meerdere mensen die je voor de voeten lopen en je zonder pardon de vraag “Hoe oud ben je?” stellen. Eigenlijk is dat best wel asociaal. Je kent iemand niet, maar vraagt die persoon wel direct naar zijn/haar leeftijd. Maar goed, kennelijk zijn er van dat soort mensen. Meestal ontwijk ik deze mensen gewoon, omdat ik er simpelweg geen zin in heb, maar soms komen ze ook uit een onverwachte hoek voor je neus staan. Zo gebeurde het ook mij op 3 mei (het is een tijdje geleden jawel, maar dat doet er eventjes niet toe)..
Ik had haast dus ik liep nogal gehaast door de stad en plots werd ik aangesproken door een jongeman. Het eerste wat me opviel, waren zijn mooie groene ogen en daarna zag ik dat ook zijn haar, zijn lach en de rest van hem best wel mooi waren. Hij stelde me dus de bekende “Hoe oud ben je?”-vraag en hoewel ik op zo’n moment normaal gesproken doorloop, bleef ik deze keer staan. Niet alleen omdat hij recht voor mijn neus stond en ik tegen hem op zou botsen als ik door zou lopen (wat op zich niet eens zo’n verkeerd idee was), maar ook omdat hij er wel erg aantrekkelijk uitzag. Ik wist wat me te wachten stond. Ik wist dat hij me alleen maar aanhield voor mijn krabbeltje op zijn lijstje dat hij in zijn handen had, zodat ook hij zijn centjes zou verdienen, maar het maakte me allemaal niet uit, want hij was leuk! Ja, ik zeg het gewoon: hij was leuk!
Ik gaf braaf antwoord (18! Yes, want dat betekende dat hij verder tegen me zou praten) en hij stak braaf zijn hand uit en stelde zichzelf voor: “Hoi, ik ben Jim!” Ik weet van mezelf dat ik altijd even in moet komen als een leuke jongeman tegen me begint te praten, maar dat zorgt er wel voor dat ik dan ook vaak domme opmerkingen kan maken. “Okay.” Met mijn domme (op dat moment ook wel asociale) kop zei ik niet eens een: “Aangenaam kennis met je te maken, ik ben Mylène.” Nee, het bleef bij een “Okay.” Kennelijk was hij dit wel gewend, want hij vroeg direct wat mijn naam was en zo kon ik het toch nog een beetje goed maken. Daarna kwam een verhaal over zijn reden tot aanspreken. Helaas, het was niet mijn telefoonnummer die hij wou hebben en hij wilde ook niet even een drankje met me drinken, maar hij wilde graag dat ik iedere maand €5,- zou doneren aan het Love Life, Fight Cancer-fonds. Ik ben niet onmenselijk, maar ik doe liever niet aan dat soort dingen. Het liefst geef ik wanneer ik wil geld en niet iedere maand een vast bedrag. Maar dat even terzijde.
Hij deed zijn verhaal, zijn ding en ik luisterde en verdronk in zijn mooie groene ogen. Het leek alsof hij het door had, want hij duwde gelijk een formulier in mijn handen die ik moest ondertekenen. Hoe kom ik híer nou weer uit, dacht ik bij mezelf. Gelukkig werd ik op dat moment gebeld door mijn broer, maar op die smoes zei hij dat ik na het invullen van het formulier, zijn mobiel wel mocht gebruiken om terug te bellen. Ik kon het alleen niet, dus ik zei (ik weet ook niet hoe ik erop kwam!) dat ik het de volgende keer wel zou doen. Maar hij keek me sip aan en zei dat hij er alleen nog de volgende dag zou zijn. “Maakt niet uit, ik was toch al van plan morgen de stad in te gaan!” (en dat was ook echt zo) Hij nam er maar genoegen mee en zei “Tot morgen”, maar daar kwam uiteindelijk niets van terecht. Mijn bedje lag namelijk erg lekker die zondag en toen ik opstond was het al veel te laat. Jammer voor hem en stiekem ook wel voor mij.
Maar toen was daar het bevrijdingsfestival op 5 mei. Ik dacht iedereen tegen te komen behalve meneer Jim himself (wat zou hij daar ook in vredesnaam moeten doen?), maar je raadt het al; ik kwam hem wel tegen. Hij had een mooie blauwe Love Life, Fight Cancer trui aan, dus al gauw werd me duidelijk waarom hij er ook was. Ik zag hem, hij zag mij en hij herkende me. Hij herkende me van al die mensen die hij op zo’n dag aanspreekt. Hij wist dat hij mij die zaterdag gezien had en hij wist ook dat ik hem het een en ander soort van beloofd had. Ja, dat is dan weer wel jammer. Mijn vriendinnetje had hij uiteindelijk weten te overtuigen en ik kon volgens hem niet achterblijven. Er was ook nog maar één formulier over en dan zou hij klaar zijn en zou hij geen problemen met zijn baas krijgen. Hij keek me nog een keer aan, sloeg een arm om me heen, keek me nogmaals aan en ik was verkocht. Het stomste wat je kan overkomen, maar ik deed het. In de hoop dat hij de gegevens over zou nemen (denk aan telefoonnummer of e-mail adres) en er iets mee zou gaan doen (denk aan bellen of e-mailen of toevoegen op MSN), schreef ik mijn gegevens op. Mijn idee was dan ook, om direct bij thuiskomst naar de organisatie te bellen en me af te melden (want dat kon), maar tegelijkertijd contact te hebben met een mooie jongen. Als afscheid gaf hij me nog een knuffel en zei hij “Tot een volgende keer in Arnhem” en ik zou daarna wachten…
Maar dat telefoontje kwam niet. Een e-mail van een Jim vond ik ook niet in mijn inbox en mijn contactpersonenlijst op MSN is nog altijd hetzelfde als een maand geleden. Hij heeft me gebruikt. Hij heeft me keihard gebruikt en me bespeelt alsof ik een hopeloze blinde meid ben (misschien ben ik dat dan ook). Hij had mij gewoon uitgekozen, omdat hij wist dat hij me met zijn schoonheid over kon halen. En ik heb die paar dagen daarna voor niets zitten wachten. Lul.
En stomme organisaties, omdat ze altijd de ‘mooie’ mensen uitkiezen voor dat soort werk.
Lul.
Ik heb ook trouwens snel gebeld en het geld wordt niet van mijn rekening afgeschreven, hoewel ik me later bedacht dat ik ook andere gegevens op had kunnen schrijven. En hij, die mooie jongen ja, praatte toch alleen maar met zo’n vervelend boers (of heet dat binnensmonds?) accent!
Lul ja.
