Dat werkt hard.

Er wordt gewerkt. Hard gewerkt. Tijd voor ontspanning is er nauwelijks. Hard werken staat bovenaan het lijstje. Vroeg opstaan en tot diep in de nacht doorgaan. Vakantie? Nee, dat kennen we niet. Alles moet af, alles moet gedaan zijn, alles moet geleerd worden. En daarna vakantie? Nee joh, dan begint het feest pas echt; getest worden op wat je de afgelopen tijd gedaan hebt. De ultieme test! Gevolgd door resultaten. Cijfertjes die zeggen of het harde werken daadwerkelijk beloond wordt. En daarna? Daarna gaan we pas leuke dingen doen. Natuurlijk gecombineerd met hard werken.

Dat dus.

En dat is studeren

Op verzoek van Lydia en eigenlijk ook gewoon, omdat het onderhand wel nodig is, een blogje over school.

Inmiddels zitten we in week 4. Jawel, week 4 van de eerste periode van mijn nieuwe opleiding aan de School voor Journalistiek. Wat een wereld van verschil met de middelbare school! Maar dat mocht ook wel, want de tijd van rennen door de gangen, gillen in de klas en spijbelen mogen we nu wel zo’n beetje achter ons laten. Nu loop je zelfverzekerd en relaxed door de gangen, laat je je klasgenoten uitpraten, probeer je zelf ook een nuttig woordje te zeggen en mag je legaal wegblijven. Wat heerlijk, het leven van een volwassen studente.

Ik ben omringd door leuke, slimme en fanatieke mensen, maar ook door een hoop verdwaalde kippen die duidelijk laten merken dat ze niet weten wat ze op de SvJ doen. Vreemd is het dan ook niet dat ik al afscheid heb moeten nemen van drie klasgenoten, vrouwelijke welteverstaan! Het aantal vrouwen in mijn klas was al niet veel, maar nu ben ik wel heel erg genoodzaakt om met mannen om te gaan. Het leven van een volwassen, vrouwelijke studente is dus ook wel een beetje zwaar. Het zal me in ieder geval niets verbazen als er nog een aantal klasgenoten afvallen. Meerdere mensen hebben al gezegd dat we na de eerste tentamens niet veel mensen over zullen houden. Alsof het een oorlogsmissie is. Ik ga mezelf trouwens wel heel erg haten als ik daar ook bij hoor…

Over tentamens gesproken, deze week zijn de inschrijvingen daarvoor en over een paar weken gaan we pas echt merken of ik hier thuis hoor of niet. Mijn gevoel zegt in ieder geval van wel. Mijn draai lijk ik wel gevonden te hebben en de mensen weten me het gevoel te geven alsof ik op deze school thuis hoor. Misschien vreemd om te zeggen na een week of vier, maar misschien ook wel een goed teken?

Wellicht ook leuk om te weten; ik heb Ingelise vorige week ontmoet na afloop van het bonusprogramma (iedere donderdag een uur lang luisteren naar het verhaal van een bekende journalist, waaronder John van der Heuvel). Mijn eerste interview heb ik inmiddels achter de rug zitten (Tamara Bos, winnares van een Gouden Kalf die ik ook vast heb mogen houden (de Gouden Kalf dan)) en ik sta op het punt om ook Alexander en Marieke te meeten, wat overigens helemaal niets met de opleiding zelf te maken heeft, maar wat wel leuk is om te noemen.

Vier weken School voor Journalistiek zijn besproken. Morgen wordt het weer tijd voor een biertje (ik ben echt zó helemaal ingeburgerd) in onze café Stef’s na afloop van het bonusprogramma met Tijs van den Brink. Ja, ‘alleen’ daarvoor ga ik naar school, want op de maandag en donderdag mag ik bijkomen van alle zware en moeilijke dingetjes. Dat is studeren.

PS. Selien, leuk! Je hebt comment nummer 1000 geplaatst!

Waarom ik brak ben.

Mijn lichaam roept om rust, maar in gedachten ben ik nog druk aan het feesten, springen, zingen (stiekem ook wel een beetje aan het drinken) en vooral aan het genieten. Deze week was slopend, maar toch heb ik ontzettend genoten. Ik wil en kan jullie een uitgebreid verslag geven en werkelijk waar over iedere dag wel iets spannends en leuks vertellen, maar zou ik dat doen, dan zou het een boek worden en dat doe ik jullie liever niet aan. Toch ga ik jullie het een en ander vertellen over mijn geweldige introductieweek in Baarn en Utrecht.

Baarn was namelijk…
kamperen, bloedheet op dag 1, vies en nat op dag 2, slopend op dag 3, veel zuipen, veel lachen, veel dansen, veel spelletjes, veel netwerken, weinig slapen, School voor journalistiek met eigen radiozender, eigen tv-programma en eigen krant, genant om jezelf terug te zien op tv met je dronken kop, lachwekkend om anderen terug te zien op tv met dronken kop, netwerken met vakmensen als Max Westerman en Mirella van Markus, cameraploeg ontwijken, met z’n allen in een dronken bui zingen rond het kampvuur, afteren bij je tent, netwerken met alle mama’s en papa’s en alle andere luitjes van de introcommissie (ik ben goed bezuuuuggggg!), worstelen in de modder (oké, ikzelf keek alleen toe..), seks in je tent waar iedereen om heen staat (oké, ook deze keer keek ik toe), twintig keer per dag La Roux – Bulletproof horen, om je heen kijken en alleen maar dronken mensen zien, bier dat na één slok dood was, een of ander grapje over bekendmaken van je bronnen i.s.m de AIVD, kapotte damestoiletten (want wij dames vinden het altijd zo leuk om tampons en maandverband in de wc te gooien!), liften naar het station, omdat je het vertikt een kwartier met je zware reistas te lopen, maar vooral drie geweldige dagen.

Shit, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de spellen en het bootfeest in Utrecht!

Want Utrecht was..
geweldig, zwaar, omdat je nog steeds brak bent, denken dat je wint met waterfietsen, omdat je als eerste aankomt, maar toch verliezen, omdat een of andere snol het in zijn hoofd haalt om in de Utrechtse grachten te springen zodat zijn team tóch wint, broodje Mario, knuffels geven aan onbekenden voor €1,- (wel voor een goed doel he), zuipen op het bootfeest vanaf 16.00 uur, nog meer netwerken, maar nu ook met andere eerstejaars, cameraploeg nogmaals ontwijken, onder een brug varen surrealistisch vinden, afteren in Tivoli tot 04.00 uur, oftewel 12 uur lang aan een stuk door feesten, maar vooral helemaal geweldig!

Mocht je je afvragen waarom de woorden zuipen en dronken wel erg vaak genoemd worden, ik ben nu wel gewoon student he…

En nou je toch ff bezig bent, stem dan gelijk ff op mij, haha!

Voornemens

Op dit moment geniet ik van mijn vakantie door voornamelijk niets te doen en veel te relaxen, maar over twee weken gaat het toch echt allemaal beginnen. Volgende week zal ik mijn aankomende klasgenoten leren kennen door drie dagen met ze te gaan kamperen en een dag met ze in Utrecht door te brengen. Leuk? Eng? Ja, eerder eng dan leuk op dit moment, maar des te leuker het alleen maar kan worden straks.

Met het nieuwe schooljaar voor de deur besef ik pas dat het zo meteen echt gaat gebeuren. Een nieuw leven, nieuwe school, nieuwe mensen, hopelijk nieuwe vrienden (wat natuurlijk niet betekent dat al mijn andere vrienden verleden tijd zijn), een nieuwe omgeving. Ja, heel veel nieuwe dingen. Dat gevoel is nog net niet compleet doordat ik gewoon thuis blijf wonen, maar zoveel nieuwe dingen vind ik eigenlijk op dit moment wel meer dan zat.

Een nieuw begin lijkt mij een uitstekend moment om plannen te gaan maken. Soort van voornemens midden in het jaar, maar wel aan het begin van een nieuwe periode in mijn leven. Eigenlijk gewoon een perfect moment voor voornemens. Wie doet zoiets dan ook aan het begin van het jaar terwijl je dan midden in je schooljaar zit!! =| Het is toch veel beter om jezelf iets voor te nemen als je met iets nieuws gaat beginnen?! Want niemand houdt zich toch aan die voornemens aan het begin van het jaar.

Maar voornemens dus. Ik ben van plan om te gaan plannen (1), écht plannen. Ik wil alles in mijn agenda hebben staan en doorgestreept zien als het gedaan is. Aan het einde van het schooljaar wil ik alleen nog maar streepjes of krulletjes in mijn agenda zien, zodat ik kan zeggen dat ik goed gewerkt heb dit jaar. Ojá, en ik wil het beste van het beste uit mezelf halen (2). Ik moet aan het einde van de rit kunnen zeggen dat ik mijn best heb gedaan en niet beter kon presteren. Misschien lukt me dat ook wel als ik goed plan. Dus; plannen, om het beste uit mezelf te kunnen halen, maar tegelijkertijd ook genieten zodat ik er met een goed gevoel op terug kan kijken.

Ja ja, juist.. Eerst zien dan geloven hè.

Een dag te laat, maar toch….

Wat een lieve berichtjes heb ik van jullie gekregen, dat deed me erg goed. Maar ik moet jullie wat bekennen, want de berichten zijn voor niets geweest. Lieve mensen, lieve lezers, lieve bloggers…

IK BEN GESLAAGD!!

Ik kan het zelf nog amper bevatten, maar ik zal het jullie proberen uit te leggen.
Toen ik gisteren gebeld werd, kreeg ik te horen dat ik twee keer een 5 in mijn profiel had voor aardrijkskunde en geschiedenis. Ik was natuurlijk hartstikke verdrietig (hoewel ik ook helemaal gezakt kon zijn), maar na een paar uur ben ik na gaan denken. Iets klopte niet. Ik kan geen twee 5en in mijn profiel hebben als ik het profiel Cultuur & Maatschappij heb, want aardrijkskunde is een keuzevak en zit dus niet in mijn profiel! Wat betekent dat ik een 5 binnen en een 5 buiten mijn profiel heb en volgens het reglement ben je met deze cijfers geslaagd!

Dus allerliefste mensen (het geslijm wordt erger, merk je het?), Mylène is zo ongelooflijk blij en kan het nog steeds niet geloven. En omdat het zo ontzettend fijn klinkt doe ik speciaal voor jullie nog een keer: IK BEN GESLAAGD!

Het verlossende woord

Morgen is het zover. De dag waar ik de afgelopen twee weken niet aan wilde denken, waarvoor ik jullie trouwens nog even voor wil bedanken, want zonder jullie lukte het me niet om zoveel afgeleid te zijn als de afgelopen 14 dagen. Maar op een gegeven moment houdt het op en dat moment is nu aangekomen. Ik kan nu alleen nog maar denken aan morgen. Misschien wil ik ook alleen maar aan morgen denken, want hier heb ik zes jaar hard voor gewerkt. Over precies 24 uur weet ik of ik taart ga eten om iets te vieren, of dat ik het ga eten om mijn verdriet te verwerken. Morgen horen jullie meer en morgen hoor ik meer. Keep your fingers crossed!

edit: Het is nu 18.01u wat betekent dat ik de uitslag binnen heb. De hele dag heb ik gedaan alsof alles prima was. Ik heb een boek gelezen en ik heb mijn haar gestyled, omdat ik anders niks te doen had. Tussen 16.00u en 17.00u zouden de eerste telefoontjes rond gaan. Helaas met slecht nieuws. Maar het uur daarna zouden alle geslaagden gebeld worden.

Om 15.30u trok ik het écht niet meer. Ik zat met tranen in mijn ogen van de spanning te wachten. Zolang ik de komende twee uur geen telefoon krijg is alles goed! Maar nog geen vijf minuten later kreeg ik een sms van een vriendin: “Gezakt..” Ik begreep het niet. Het was nog geen 16.00u dus we konden nog helemaal niet weten of we gezakt of geslaagd waren. Ik zei maar dat ik het geen leuk grapje vond en vroeg of ze het meende, maar ze reageerde slechts met een “Nope.. echt gezakt..” Was dit nou een grap?
Omdat je het niet gelooft sms je gauw een andere vriendin en vraag je wanneer we nou gebeld worden, maar ook zij had dezelfde tijden in gedachten. Het kon dus niet waar zijn, maar precies op dát moment werd er gebeld. Ik wist het meteen. Die vriendin maakte geen grap, het was echt waar. En toen ik opnam hoorde ik de stem die ik niet wilde horen. Het was niet de persoon die mij moest bellen en toch belde ze mij.

“Beste Mylène, je bent nog niet klaar..”

Mijn gevoel zei de afgelopen twee weken dat ik het niet zou redden en áls ik het zou redden, dan zou het met heel veel geluk zijn. Een her had ik nooit verwacht, of wellicht had ik er gewoon niet op gehoopt, omdat ik dan nóg een keer moet leren, nóg een keer mijn best moet doen en nóg een keer op dat vervelende telefoontje wachten. Maar het is een her, want voor het stomme vak aardrijkskunde kom ik vijftiende tekort. Een her beste mensen en ik baal ontzettend!

Hoewel ik al genoeg gehuild heb de afgelopen twee uur, mag ik het eigenlijk helemaal niet doen. Er zijn hier mensen die niet eens een tweede kans krijgen. Mensen die een jaar over moeten doen. En mensen die voor de tweede keer gezakt zijn, zoals dat vriendinnetje van me. Dus ik bekijk het maar positief, want er is nog hoop! En ik ga ze gewoon een poepie laten ruiken!

Maar voor iedereen die wél geslaagd is: Gefeliciteerd!

De bittere waarheid

Bij gebrek aan concentratie ga je afleiding zoeken en mijn afleiding is internet. Ik kan urenlang verscholen zitten achter mijn computer en allerlei sites afgaan, ook al heb ik ze die dag al tien keer bezocht. Ik raak nooit uitgekeken, want er is altijd wel iets leuks te vinden of te doen. Zo raakte ik onlangs weer verslaafd aan een heus spelletje genaamd Zuma waar je gekleurde balletjes moet schieten om drie (of meer) op een rij te krijgen. Het gaat helemaal nergens over, maar aan de meest domme dingen kan men (of alleen ik?) tegenwoordig verslaafd raken.

En laat het nou net de belangrijkste periode uit mijn schoolcarrière zijn. Laat ik nou net de concentratie nodig hebben die ik de afgelopen zes jaar niet gehad heb (want laten we eerlijk wezen: concentratie, school én Mylène kun je maar moeilijk in één zin plaatsen). Ik kan de computer wel uitzetten en dat zal ik ook doen, maar de vraag is of ik me dan wel kan concentreren. Ik heb er op dit moment ontzettend veel moeite mee. Komt het omdat het geschiedenis is dat ik moet gaan leren, wat altijd ongelooflijk veel is? Komt het omdat ik een 5.7 sta voor dit vak en er dus extra druk op mijn schouders ligt? Of ligt het gewoon aan mijzelf? Heb ik zo’n slecht concentratievermogen?

Als ik op deze laatste vraag alleen maar ‘ja’ kan zeggen, dan zit er maar één ding voor me op: hopen dat het geschiedenis examen bestaat uit gekleurde balletjes schieten om drie op een rij te krijgen.

edit: En zoals je kunt zien, staat er een nieuwe layout online!

Wanneer het erop aankomt

Op de middelbare school leer je plannen. Althans, in theorie. In de praktijk wil het namelijk nog weleens anders lopen. Het mooie van plannen is namelijk, dat je alles heel fraai op papier zet en er vervolgens niks mee doet. Oké, ‘helemaal’ niks mee doen is natuurlijk niet waar, want je kunt dat ene briefje met je planning wel aan je vrienden en (vooral) leraren laten zien. “Zie je wel dat ik kan plannen!?” En wat je er uiteindelijk mee gedaan hebt, weet natuurlijk alleen jijzelf.

Plannen was daarom ook niet mijn sterkste kant. Ik deed namelijk alles liever op het laatste moment. ‘Liever’ is misschien niet helemaal het juiste woord, want het liefst deed ik het allemaal een week van te voren, zodat ik niet op het allerlaatste moment paniekaanvallen en stress-momenten had, maar zoals ik al zei, gebeurde dit wel. Een week (of weken) voor de deadline is namelijk veel te vroeg om aan een opdracht of proefwerk te beginnen. De dagen erna heb je andere dingen aan je hoofd en af en toe zit er een dag tussen, waarop je van jezelf een rustdag verdient. Het enige moment dat je eraan kunt werken is dus, hoe kan het ook anders, een dag van te voren. Vaak lukt het je ook om het af te krijgen. Hoe, is weer een ander verhaal, maar het punt is wel dat je op de inleverdatum vijftien getypte kantjes op het bureau van je docent neer kunt leggen. Uiteindelijk krijg je er een 6 voor (de 6jes-mentaliteit, wie kent het niet?) of misschien zelfs een 7 en dat je er wellicht een 8 of een 9 voor had kunnen krijgen als je er weken van te voren aan was begonnen, is alleen maar achteraf-praat en kun je beter achterwege laten. “Als ik kon toveren, dan kon ik het ook met een knip in mijn vingers tevoorschijn toveren.” Precies, “als” en “achteraf”.

Nu zit ik in mijn laatste en zesde jaar en ook nog eens in mijn laatste paar weken van die zes jaar en nou kan ik eerlijk gezegd nog steeds niet zeggen dat het plannen me ooit is gelukt. Maar eens moet de eerste keer zijn en laat dit, de examens, nou het juiste moment daarvoor zijn. Ik heb niet lang gewacht – alleen maar zes jaar – en heb direct pen en papier gepakt. De planning voor deze week bestaat dan ook alleen maar uit leren, leren, één keer lessen en één keer eten met mijn klas Frans, leren, leren en nog meer leren. Het zijn normale schooldagen die ik maak, maar dan thuis met mijn eigen leermethode en ik gun mezelf slechts één pauze rond het middaguur. Natuurlijk na elk vak ook een korte pauze en eten & drinken is bij mij wél toegestaan (hoewel ik dit laatste jaar ook alleen maar heb zitten eten tijdens de lessen). De hele dag zal ik steeds twee uur bezig zijn met een vak, tot een uur of vijf en daarna kan ik heerlijk relaxen op de bank of rond surfen op het web. Ik ben best wel trots op mezelf dat ik het op papier heb weten te zetten. Aan het einde van de week zal ik er dan ook flink mee gaan pronken en alleen ik weet wat ik er daadwerkelijk mee gedaan heb.

Vroeger was de toekomst nog zo ver weg

Vroeger wist ik het helemaal. Ik wist precies wat ik wilde gaan doen in de toekomst: Heel slim worden en het hoogste van het hoogste halen. Verder dan dat ging mijn toekomst niet, behalve trouwen en kindjes krijgen. Ik was nog jong. Dan denk je nog niet aan een vervolgopleiding en een eventuele baan (hoewel prinses ook wel een baan is, toch?). Later kreeg het wat meer vorm tot ‘het behalen van je VWO-diploma’, want ongeveer in groep 7 leerde ik kennis maken met VWO en Havo. Het hoogste van het hoogste ja, en dat was toch echt VWO (dat je gymnasium en atheneum had, wist ik toen nog niet).

Uiteindelijk kon ik mezelf ook een VWO-leerlinge noemen. Het was niet makkelijk, maar ik ben er toch terecht gekomen. In die 6 jaar heb ik me alleen maar bezig gehouden met overgaan naar de volgende klas. Nadenken over een vervolgopleiding schoof ik alleen maar vooruit, omdat ik het écht niet wist en omdat het nog zo ver weg was. In klas 1 vond ik het zelfs eng om erover na te denken! Maar in klas 6 besef je toch echt dat je onderhand wel moet gaan kiezen. Het lukte me alleen niet, want ik kwam niets tegen dat ik leuk vond. Er ging ook geen belletje te rinkelen toen ik iedere dag wat op mijn blog plaatste. En opeens wist ik het! Ik las op een blog van iemand dat zij erover nadacht om Journalistiek te gaan doen. Hoe stóm kon ik zijn?! Waarom dacht ík er niet eerder aan?! Ik hou van schrijven en ik ben een vervelende en nieuwsgierige troela, dus journalistiek is precies wat ik zoek!! Soms kun je zo makkelijk een conclusie trekken hè… Ik had me net op tijd in weten te schrijven en kon zo een maand geleden meedoen aan de decentrale selectietoets. Ik zou de uitslag voor 9 mei krijgen…

…Vandaag is het 9 mei. Ik wist natuurlijk wel dat we de uitslag niet de dag erna zouden krijgen, maar dat ik pas op de állerlaatste dag de brief zou krijgen? Dat had ik ook niet bepaald verwacht. Ik kwam vandaag thuis en zag een huge envelop op tafel liggen. Mijn ouders hadden het expres niet geopend en ik aarzelde geen moment en scheurde het open. Net zoals in films was ik zoek naar een vetgedrukte “aangenomen” of “afgewezen” (dat laatste zocht ik eigenlijk niet, maar dat zou er natuurlijk ook kunnen staan), maar het stond er niet. Ik kon maar één ding doen: De brief, bestaande uit twee A4tjes, he-le-maal lezen. Dat ging natuurlijk niet met de zenuwen die door m’n lijf gierden. Ik had de twee papiertjes van alle kanten bekeken en na een paar minuten begon ik pas echt te lezen en te begrijpen wat er stond:

Totaal kon je maximaal 120 punten halen. Jouw resultaten waren als volgt:
Totaalscore | 69,85

Er hebben 503 kandidaten aan de selectietoets meegedaan. Met je totaalscore sta je op de 143e plaats. Je rangordenummer is dus: rangorde 143. (…) Of je met jouw rangnummer ook daadwerkelijk ingeloot wordt, verneem je half juli. Hoe lager je rangnummer, hoe groter de kans dat je wordt ingeloot. Om een indicatie te geven: tot nummer 150 ben je vrijwel zeker van een inloting…

Ik mag pas half juli officieel gaan juichen of niet, maar volgens deze brief ben ik vrijwel zeker van directe inloting en ben ik dus aangenomen voor de opleiding Journalistiek in Utrecht!

Wat ben ik toch een grote meid! En mocht het nog niet duidelijk zijn: ik ben blij! Ontzettend blij!

Het besef

Oh my God…
Over precies twee weken heb ik mijn eerste Centraal Examen erop zitten.

Morgen moet ik echt even hard gaan blokken!

edit, 5 mei: Nadat ik de vrijheid in Wageningen gevierd heb.. :$