(twit)geliefd.

Als studente Journalistiek ben ik bijna verplicht om te twitteren.

Natuurlijk is dit niet waar, maar wie op de School voor Journalistiek geen twitter heeft wordt raar aangekeken of schaft het binnen de kortste keren ook aan. Twitter is het nieuwe medium! Het is een nieuw middel om nieuws te verspreiden én om af en toe de nodige onzin met je volgers te delen.
Ik als internetjunk kende twitter natuurlijk allang dankzij mensen als @brouwertje, @sanye, @elinem en @makelemonade_nl en doordat op een gegeven moment zowat alle bloggers die ik ken twitter hadden, had ik ook al snel 40 ‘followers’. Dat vond ik veel ja! Inmiddels is dat aantal binnen anderhalve maand gestegen naar 156 en iedere keer zijn er meer mensen die denken dat ik iets nuttigs te vertellen heb. ‘Denken’ is hier een goed woord, want af en toe zie ik dat ik opeens een handje vol followers kwijt ben, dus ik denk dat mijn ‘nuttige’ tweets niet altijd gewaardeerd worden.

Goed, dit verhaal leidt een beetje naar nergens. Ik was niet van plan om jullie te gaan vertellen dat jullie me allemaal moeten volgen. Dat is je eigen keuze en het is nog maar de vraag of het verstandig is om dat te doen. Wat ik wel leuk vind om met jullie te delen, is de leuke replies die ik van twitteraars krijg. Over mij. Over mij ja! Een kleine greep uit een lange lijst. En om het geloofwaardig te maken heb ik er een printscreentje van gemaakt. Leuk man, twitter!

OV liefde

Het was 9 uur ‘s ochtends en zij liep naar de bushalte. Daar zou ze wachten op de bus die haar naar haar bestemming zou brengen. Op hetzelfde moment kwam hij van de andere kant aanlopen. Hij viel haar meteen op en andersom kennelijk ook, want hun blikken kruisten elkaar vrijwel direct. “Jeetje”, dacht ze; “dat ziet er goed!” Natuurlijk durfde ze niet te lachen of te knikken of een ander seintje te geven waardoor hij zou merken dat zij hem wel zag zitten, want ze wist niet of hij hetzelfde dacht. Maar dat hij ook keek was een feit.
Terwijl zij plaats nam op een bankje, zag ze links van haar dat de jongen verder liep. Hij bleef niet bij dezelfde halte staan wat in eerste instantie wel het geval leek te zijn. Helaas, hij liep de andere kant op. Teleurgesteld bleef ze zitten, maar al gauw was de jongen ook verdwenen uit haar geheugen. Het gebeurt weleens vaker dat een jongen indruk op je maakt met zijn verschijning en het gebeurt ook wel vaker dat je eventjes oogcontact hebt. Dat is normaal..

Ze wachtte en ze keek om zich heen en zag hem daar plots weer lopen. Hij liep richting de bushalte, richting haar. Zou hij dan toch wel daar moeten zijn, net zoals zij? Haar vraag werd vrijwel direct beantwoord, want voor ze het wist liep hij richting haar en nam plaats naast haar, mét een fruitdrankje. Vandaar dat hij even de andere kant op liep…

Het was best wel een ongemakkelijke situatie. Ze keken elkaar af en toe aan, maar meestal was dat per ongeluk, omdat ze steeds probeerde te kijken wanneer hij dat niet deed. Waarschijnlijk dacht hij hetzelfde. Stiekem hoopte zij dat hij ook op dezelfde bus wachtte als zij. Stiekem wist ze het eigenlijk ook wel zeker. En daar kwam de bus. Maar hij deed niets. Misschien zag hij de bus nog niet? Zij bleef nog even zitten en hoopte op een reactie van hem, maar hij bleef roerloos zitten. Ze had dus toch niet gelijk. Hij moest helemaal niet dezelfde bus hebben! Of zou hij op de volgende bus wachten? De bus die haar ook naar haar bestemming zou kunnen brengen. Ze aarzelde, maar ze wist dat hij dan ook déze bus had kunnen nemen. Helaas.

De buschauffeur stempelde haar strippenkaart en zij nam plaats in de bus. Ze keek naar buiten. Naar hem en ze zag dat hij ook keek. Maar ze schrok, want hij lachte naar haar. Hij keek haar aan, glimlachte naar haar en liet haar merken dat ze toch wel dezelfde gedachte deelden…

“Damn, wat ben jij ontiegelijk leuk zeg!”

(Ja, zo wil jij jouw ochtend ook wel beginnen he? Vraag me niet waarom ik niet een praatje met hem gemaakt had. Dat vraag ik me nu ook af! =()

Hét moment…

…waarop je besluit iets te doen, kan ook net het moment zijn waarop je gaat beseffen dat de beslissing die je genomen hebt eigenlijk een hele domme, maar dan ook echt een héle domme, keuze was.

Blunders, ze zijn er om gemaakt te worden (maar nooit door jezelf natuurlijk). Helaas moet iedereen weleens het toppunt van domheid bereiken om dit vervolgens op een ander moment weer te overtreffen met een nieuwe blunder. Het leven is nu eenmaal zo verschrikkelijk! En mijn grootste blunder tot nu toe heb ik afgelopen zaterdag gemaakt en ik ben er niet bepaald trots op…

Het plan was om zaterdagavond met wat collega’s te gaan stappen. Hartstikke leuk, hartstikke gezellig en ik stond erop om ook mee te gaan. Het stappen zelf was trouwens erg gezellig, maar voor het allemaal zover was, moest er een hoop aan voorbereidingen gedaan worden. Ik belde collega J. op om hem het een en ander te vragen. Het volgende gesprek volgde;

Zij: “Halllllooooooo, met wie spreeeeeek iiiiik?”
Nee, dit klonk niet bepaald volwassen, vind je ook niet?
Ik: “Ja, ehm hallo. Met Mylène.. Ehh.. mag ik ehm (ik had er extra goed over nagedacht of ik dit wel moest zeggen of niet) je vader spreken?”
Zij: “Mijn vaaaader?! Je bedoelt J? Mijn vrieeeeeend?”

Op dat moment ging er heel veel door mij heen, maar het fijne gevoel van “ik voel me nu nog dommer dan het achterwerk van een ezel” overtrof alles. Ja, ik voelde me werkelijk waar nog dommer dan het achterwerk van een ezel. En om dat gevoel er nog even extra goed ingewreven te krijgen werd ik de rest van de avond gepest (zij noemen het plagen) met “…oh, zal ik anders m’n even vader bellen?” en “…misschien moet je anders even je vader bellen?”

Over een tijdje zal ik er vast wel om kunnen lachen. Stiekem doe ik dat ook wel, maar het lachen doet wel heel erg veel pijn. Als het jou overkomen was, dan had ik je zelfs heel hard in je gezicht uitgelachen. Maar voorlopig kan ik me alleen maar hoofdschuddend afvragen hoe ik in vredesnaam zoiets doms heb kunnen vragen. Troost me a.u.b. door mij jouw grootste blunder(s) te vertellen. Dan geef ik jullie, behalve dit fijne moment van leedvermaak, een nieuwe Jason Mraz theme.

Het zware, maar spannende leven van Mylène

Mijn leven sloeg als het ware op zijn kop toen ik te horen kreeg dat ik toch wel geslaagd was. Je probeert je erbij neer te leggen dat de kans groot is dat je een jaar over moet doen en dat een nieuwe opleiding in Utrecht nog ver te zoeken is, maar vervolgens krijg je te horen (door er zelf achter te komen) dat men een fout heeft gemaakt. Een héle grote fout. Een fout die je hele leven beïnvloedt, want dat ene foutje maakte het verschil tussen een nieuw begin en een ópnieuw beginnen.

Ik ben blij dat ik erachter ben gekomen dat de school een fout had gemaakt, want wie weet hoe ik dat herexamen gemaakt zou hebben. Soms vraag ik me af waarom dit per se mij moest overkomen. Is dit het lot, of is het gewoon toeval dat ze uitgerekend bij mij een fout moesten maken? Wel of geen lot, vandaag had ik toch écht het idee dat het allemaal zo moet zijn, want vandaag is mij weer iets geweldigs overkomen.

Als trouwe badmintonspeler kon ik geen nee zeggen tegen een eindjaarstoernooi. Het is ook tevens mij laatste toernooi, aangezien ik straks naar de senioren moet, dus ik wilde er hoe dan ook bij zijn. Trouw ben ik misschien niet helemaal meer, omdat ik voor vele trainingen zogenaamd ‘geen tijd had’, maar fanatiek in toernooien ben ik zeker wel! Ik wil altijd meedoen en hoop altijd met een prijsje naar huis te kunnen gaan (ook als ik daarin kansloos ben).

Vandaag was dus de big day! Mijn spel was eerlijk gezegd verschrikkelijk. Ik maakte enorme fouten, liet kansen voorbij gaan en maakte het onnodig spannend. Daardoor had ik ook wedstrijden verloren en dat zorgde er uiteindelijk voor dat ik op een gedeelde eerste plaats stond in mijn poule. Regel is dat er dan gekeken wordt naar het aantal doelpunten, maar helaas kwam ik daar een behoorlijk aantal doelpunten tekort…

…volgens het scorebord. Mylène is Mylène natuurlijk niet als zij het allemaal heel netjes gaat controleren. Met mijn supersonisch telefoontje ging aan de slag en mijn telefoon zei natuurlijk totaal iets anders dan het scorebord. Als ervaren klacht indiener liep ik naar ‘the boss’ en deed ik mijn zegje. Ik wist natuurlijk diep van binnen dat ik gelijk had, net zoals ik dat toen op school ook wist, maar een mens is op haar mooist als zij zich bescheiden opstelt. :q Stomverbaasd was ik dan ook toen de grote man mij vertelde dat ik toch nog op de eerste plek stond en dat ik de finale om de eerste en tweede plek mocht spelen. Had ik mijn grote mond niet opengetrokken, dan was ik waarschijnlijk niet met de grootste beker naar huis gegaan.

Mijn leven is zo zwaar en tegelijkertijd ontzettend spannend. Ik denk dat ik een autobiografie moet gaan schrijven. =/

Het verschrikkelijke, maar oh zo belangrijke, shopleven van een vrouw.

Ooit was ik een ramp in het kopen van schoenen. Niets was mooi genoeg, niets was leuk genoeg en niets wat wel mooi en leuk genoeg was paste me. Dat was denk ik 10 jaar geleden, toen mijn leven alleen nog maar draaide om jongens moeten meisjes pakken, elastieken en misschien ook nog wel tikkertje (ik weet echt niet meer wat ik deed toen ik 8 was. Jullie?).

Tegenwoordig is dat wel anders. Als ik schoenen zie, moet ik moeite doen om ze te laten staan. Natuurlijk wordt het wel wat makkelijker als ik zie hoe het prijskaartje met de dikke vette cijfers er bijna vanaf brand, maar zelfs dán heb ik weleens de neiging om ze gewoon mee naar huis te nemen (en natuurlijk af te rekenen).

Schoenen kopen is zo lastig, maar het is iets waar wij vrouwen absoluut niet zonder kunnen! Het valt onder dezelfde categorie als brood, water, een dak boven je hoofd en alle andere belangrijke levensbehoeften. Maar om nou op een warme zomerdag met 10 paar schoenen thuis te komen? Nee, dat gaat misschien íets te ver. En daarom nam ik vandaag maar genoegen met vier paar schoenen. Twee paar Birkenstocks, Esprit ballerina’s en zomerschoentjes van de Shoeline. Ik schaamde me dood toen ik met 3 schoenen tassen in de stad liep, maar wat moet, dat moet en 10 tassen kan ik écht niet dragen met dit weer. De volgende keer zal ik natuurlijk wel met de gebruikelijke 10 tassen rondlopen, want met één paar schoenen thuiskomen is natuurlijk hartstikke not done!

Ja, wij vrouwen hebben het niet alleen lastig met onze maandelijkse rode week, maar ook nog eens met het kopen van schoenen.

Een dag te laat, maar toch….

Wat een lieve berichtjes heb ik van jullie gekregen, dat deed me erg goed. Maar ik moet jullie wat bekennen, want de berichten zijn voor niets geweest. Lieve mensen, lieve lezers, lieve bloggers…

IK BEN GESLAAGD!!

Ik kan het zelf nog amper bevatten, maar ik zal het jullie proberen uit te leggen.
Toen ik gisteren gebeld werd, kreeg ik te horen dat ik twee keer een 5 in mijn profiel had voor aardrijkskunde en geschiedenis. Ik was natuurlijk hartstikke verdrietig (hoewel ik ook helemaal gezakt kon zijn), maar na een paar uur ben ik na gaan denken. Iets klopte niet. Ik kan geen twee 5en in mijn profiel hebben als ik het profiel Cultuur & Maatschappij heb, want aardrijkskunde is een keuzevak en zit dus niet in mijn profiel! Wat betekent dat ik een 5 binnen en een 5 buiten mijn profiel heb en volgens het reglement ben je met deze cijfers geslaagd!

Dus allerliefste mensen (het geslijm wordt erger, merk je het?), Mylène is zo ongelooflijk blij en kan het nog steeds niet geloven. En omdat het zo ontzettend fijn klinkt doe ik speciaal voor jullie nog een keer: IK BEN GESLAAGD!

The devil wears cleaning gloves

Ik heb een schoonmaaktic. Alles moet bij mij schoon zijn en als het niet schoon is, dan heb ik de neiging om het direct schoon te maken. Het zorgt er ook gelijk voor dat al mijn spulletjes een vaste plek hebben. Ik word gek als ik iets zie liggen wat daar niet thuishoort.

Een voorbeeld is mijn kledingkast. Ik heb alles netjes geordend hangen of gevouwen liggen in de kast. Shirtjes bij de shirtjes en broeken bij de broeken. Je kent het wel, want ik denk dat iedereen dat wel heeft. Maar bij mij gaat het een stukje verder. Zo moeten al mijn kleren die ik in de kast opgehangen heb in een bepaalde volgorde liggen. In een bepaalde kleurvolgorde. Het liefst van licht naar donker. De broeken hangen van licht naar donker in de kast, de jurken, de overhemden, de shirtjes en ga zo maar door.
Als mijn moeder mijn kamer binnenloopt met pas gestreken kleren om ze vervolgens in de kast op te hangen, dan begin ik keihard te gillen en zeg ik dat ik het zelf wel doe. Stel je voor dat er iets hangt waar het niet thuishoort! X_X

Terugkomend op mijn schoonmaaktic; iets wat áltijd schoon moet zijn is het toetsenbord. Ik ben werkelijk waar een freak daarin. Niemand, maar dan ook niemand, mag boven het toetsenbord eten of drinken. Als ik ook maar één kruimel op het toetsenbord zie vallen, dan krijgt diegene de wind van worden: “Weet je niet hoe ranzig dat is?! Bovendien krijg je het er nauwelijks tussenuit, zelfs niet als je het toetsenbord op z’n kop houdt en er keihard mee gaat schudden.” De enige manier om je toetsenbord he-le-maal schoon te krijgen, is om de schroefjes eruit te schroeven en alle toetsen eruit te wippen (te wippen ja). Dat heb ik laatst dan ook gedaan en ik was er een hele middag mee bezig. Het stof wat nu nog af en toe tussen de toetsen zit haal ik weg met een dubbelgevouwen plakbandje, et voila: U toetsenbord is weer proper… En blijft prober!

In principe is zo’n schoonmaaktic helemaal niet erg. Ik hoop alleen niet dat ik er later mijn kinderen mee afslacht.

Zijn schoonheid zit van buiten

Iedere zaterdag = centjes verdienen. Soms heb ik het geluk dat ik met de auto ben, aangezien mijn broer er ook werkt en ook af en toe op de zaterdag moet werken, maar soms heb ik ook de ‘pech’ dat ik met de trein moet. Het is jammer dat je dan én met de trein én met de bus moet reizen en dat het je dan ook wat geld moet kosten, maar aangezien het toch allemaal vergoed wordt, is het voor mij geen probleem. Als ik met de trein naar het werk ga, betekent dat ook vaak dat ik alleen ben en niet afhankelijk ben van mijn broer. Ook dat heeft zijn voordelen, want daardoor heb ik altijd een goed excuus om na het werken even de stad in te gaan. Af en toe loop ik dan een winkel binnen en héél soms ga ik diezelfde winkel met een tas vol kleren uit. Okay, liegen is niet bepaald mijn sterkste kant (gelukkig), want ‘de stad in’ betekent in mijn ogen ook ‘met iets thuis komen’, wat betekent dat ik altijd wel met iets thuis kom.

Maar genoeg daarover, want ik denk dat iedereen dat verhaal wel kent, aangezien bijna iedereen onder ons een shopaholic is. Ik wil het namelijk over iets anders hebben. Iets wat ik ook regelmatig in de stad tegenkomen. Of eigenlijk kan ik beter zeggen: iemand die ik regelmatig in de stad tegenkom. Het is niet één bepaald persoon die ik ook nog eens persoonlijk ken, maar het zijn meerdere mensen die je voor de voeten lopen en je zonder pardon de vraag “Hoe oud ben je?” stellen. Eigenlijk is dat best wel asociaal. Je kent iemand niet, maar vraagt die persoon wel direct naar zijn/haar leeftijd. Maar goed, kennelijk zijn er van dat soort mensen. Meestal ontwijk ik deze mensen gewoon, omdat ik er simpelweg geen zin in heb, maar soms komen ze ook uit een onverwachte hoek voor je neus staan. Zo gebeurde het ook mij op 3 mei (het is een tijdje geleden jawel, maar dat doet er eventjes niet toe)..

Ik had haast dus ik liep nogal gehaast door de stad en plots werd ik aangesproken door een jongeman. Het eerste wat me opviel, waren zijn mooie groene ogen en daarna zag ik dat ook zijn haar, zijn lach en de rest van hem best wel mooi waren. Hij stelde me dus de bekende “Hoe oud ben je?”-vraag en hoewel ik op zo’n moment normaal gesproken doorloop, bleef ik deze keer staan. Niet alleen omdat hij recht voor mijn neus stond en ik tegen hem op zou botsen als ik door zou lopen (wat op zich niet eens zo’n verkeerd idee was), maar ook omdat hij er wel erg aantrekkelijk uitzag. Ik wist wat me te wachten stond. Ik wist dat hij me alleen maar aanhield voor mijn krabbeltje op zijn lijstje dat hij in zijn handen had, zodat ook hij zijn centjes zou verdienen, maar het maakte me allemaal niet uit, want hij was leuk! Ja, ik zeg het gewoon: hij was leuk!
Ik gaf braaf antwoord (18! Yes, want dat betekende dat hij verder tegen me zou praten) en hij stak braaf zijn hand uit en stelde zichzelf voor: “Hoi, ik ben Jim!” Ik weet van mezelf dat ik altijd even in moet komen als een leuke jongeman tegen me begint te praten, maar dat zorgt er wel voor dat ik dan ook vaak domme opmerkingen kan maken. “Okay.” Met mijn domme (op dat moment ook wel asociale) kop zei ik niet eens een: “Aangenaam kennis met je te maken, ik ben Mylène.” Nee, het bleef bij een “Okay.” Kennelijk was hij dit wel gewend, want hij vroeg direct wat mijn naam was en zo kon ik het toch nog een beetje goed maken. Daarna kwam een verhaal over zijn reden tot aanspreken. Helaas, het was niet mijn telefoonnummer die hij wou hebben en hij wilde ook niet even een drankje met me drinken, maar hij wilde graag dat ik iedere maand €5,- zou doneren aan het Love Life, Fight Cancer-fonds. Ik ben niet onmenselijk, maar ik doe liever niet aan dat soort dingen. Het liefst geef ik wanneer ik wil geld en niet iedere maand een vast bedrag. Maar dat even terzijde.

Hij deed zijn verhaal, zijn ding en ik luisterde en verdronk in zijn mooie groene ogen. Het leek alsof hij het door had, want hij duwde gelijk een formulier in mijn handen die ik moest ondertekenen. Hoe kom ik híer nou weer uit, dacht ik bij mezelf. Gelukkig werd ik op dat moment gebeld door mijn broer, maar op die smoes zei hij dat ik na het invullen van het formulier, zijn mobiel wel mocht gebruiken om terug te bellen. Ik kon het alleen niet, dus ik zei (ik weet ook niet hoe ik erop kwam!) dat ik het de volgende keer wel zou doen. Maar hij keek me sip aan en zei dat hij er alleen nog de volgende dag zou zijn. “Maakt niet uit, ik was toch al van plan morgen de stad in te gaan!” (en dat was ook echt zo) Hij nam er maar genoegen mee en zei “Tot morgen”, maar daar kwam uiteindelijk niets van terecht. Mijn bedje lag namelijk erg lekker die zondag en toen ik opstond was het al veel te laat. Jammer voor hem en stiekem ook wel voor mij.

Maar toen was daar het bevrijdingsfestival op 5 mei. Ik dacht iedereen tegen te komen behalve meneer Jim himself (wat zou hij daar ook in vredesnaam moeten doen?), maar je raadt het al; ik kwam hem wel tegen. Hij had een mooie blauwe Love Life, Fight Cancer trui aan, dus al gauw werd me duidelijk waarom hij er ook was. Ik zag hem, hij zag mij en hij herkende me. Hij herkende me van al die mensen die hij op zo’n dag aanspreekt. Hij wist dat hij mij die zaterdag gezien had en hij wist ook dat ik hem het een en ander soort van beloofd had. Ja, dat is dan weer wel jammer. Mijn vriendinnetje had hij uiteindelijk weten te overtuigen en ik kon volgens hem niet achterblijven. Er was ook nog maar één formulier over en dan zou hij klaar zijn en zou hij geen problemen met zijn baas krijgen. Hij keek me nog een keer aan, sloeg een arm om me heen, keek me nogmaals aan en ik was verkocht. Het stomste wat je kan overkomen, maar ik deed het. In de hoop dat hij de gegevens over zou nemen (denk aan telefoonnummer of e-mail adres) en er iets mee zou gaan doen (denk aan bellen of e-mailen of toevoegen op MSN), schreef ik mijn gegevens op. Mijn idee was dan ook, om direct bij thuiskomst naar de organisatie te bellen en me af te melden (want dat kon), maar tegelijkertijd contact te hebben met een mooie jongen. Als afscheid gaf hij me nog een knuffel en zei hij “Tot een volgende keer in Arnhem” en ik zou daarna wachten…

Maar dat telefoontje kwam niet. Een e-mail van een Jim vond ik ook niet in mijn inbox en mijn contactpersonenlijst op MSN is nog altijd hetzelfde als een maand geleden. Hij heeft me gebruikt. Hij heeft me keihard gebruikt en me bespeelt alsof ik een hopeloze blinde meid ben (misschien ben ik dat dan ook). Hij had mij gewoon uitgekozen, omdat hij wist dat hij me met zijn schoonheid over kon halen. En ik heb die paar dagen daarna voor niets zitten wachten. Lul.

En stomme organisaties, omdat ze altijd de ‘mooie’ mensen uitkiezen voor dat soort werk.

Lul.

Ik heb ook trouwens snel gebeld en het geld wordt niet van mijn rekening afgeschreven, hoewel ik me later bedacht dat ik ook andere gegevens op had kunnen schrijven. En hij, die mooie jongen ja, praatte toch alleen maar met zo’n vervelend boers (of heet dat binnensmonds?) accent!

Lul ja.

Een accessoire of een sjaal?

Ik werk nu al anderhalf jaar in een hotel en ook gisteren mocht ik wat centjes bijverdienen, terwijl half Nederland op een terrasje aan het genieten was van de zon. Ik vind het niet erg, want mijn werkdagen duren tot maximaal 15.00u, wat betekent dat ik nog wel een paar uurtjes van het heerlijke weer kan genieten. Daarbij staan de ramen wagenwijd open, terwijl ik hard aan het werk ben. Muziek op de achtergrond en zonnestraaltjes die je gezichtje verwarmen tijdens het werken? Beter werk kun je niet hebben hoor.

In ieder geval (ik dwaal een beetje af), op één van de mooiste zaterdagen die we dit jaar tot nu toe gehad hebben, mocht ik weer werken. Ik had me er daarom ook op voorbereid wat kleding betreft. Dat mocht nog weleens anders zijn..* Natuurlijk horen daar de nodige accessoires bij en ik had gekozen voor een zomers sjaaltje. Een perfecte outfit voor dit weer, dacht ik. Niemand die het zou zien, want op weg naar mijn werk zit ik in de auto, bij aankomst kleed ik me om en na het werken stap ik weer de auto in. Precies zoals ik zei; niemand die het ziet. Maar je doet het toch, want ook al ziet één iemand het, je moet er goed uitzien. Stel nou dat er een (ik noem maar wat) Robert Pattinson voorbij komt lopen (wat natuurlijk goed kan in een hotel :p), dan wil je er wel goed (!) uitzien. En uiteindelijk gebeurde het ook. Weliswaar was het niet Robert Pattinson, maar een groep rokende collega’s, waarbij ik met een drankje na mijn werkdag stond. Ik moest er goed uitzien.
Nou heb ik hele lieve collega’s en één daarvan is mijn buddy geworden. Ik praat met hem, lach met hem, roddel met hem, huil met hem (hoewel dat nog niet is gebeurd) en deel heel veel met hem. Hij zegt dan ook wat hij denkt en wat hij vindt, wat hij eigenlijk bij iedereen doet, maar goed. Hij deed het gisteren ook bij mij. Zijn oog viel gelijk op mijn sjaal toen hij mij zag. Was er iets mis met mijn sjaal? Naar mijn mening niet, maar hij behoort tot de groep mannen (en vrouwen? Ik kan het me niet voorstellen..) die niet in mode geïnteresseerd zijn. Hij snapt dan ook niet het nut van sjaaltjes…

“Effe serieus… De zon schijnt en jij loopt met een f*cking sjaal om je nek. Doe hem alsjeblieft af!”

En zelfs als dat stofje zo dun is, dat je er zowat doorheen kan kijken, het blijft voor hem een sjaal en een sjaal draag je alleen als het koud is.

“Maar lieve schat. Ik heb een sjaal om mijn nek. Jij een pet op je hoofd, terwijl je niet eens haar hebt die je kunt bedekken, omdat je er toevallig niks aan hebt gedaan. En de vorige keer zei je nog dat je nooit last hebt van de zon, dus dat klepje heeft verder ook geen nut..”

Juust ‘m!

* De vorige keer had ik lange mouwen en koos ik voor de kleur zwart. Ik wist wel dat het mooi weer zou worden, maar ik had niet verwacht dat het zo warm zou zijn. En dat terwijl je net de stad in moet en als een gek gaat zweten..

Broem broem, toet toet. Wanneer mag ik nou eens?

Het plan was als volgt: In de zomervakantie zou ik zoveel mogelijk werken en alle andere korte vakanties tussen het schooljaar door, zou ik ook af en toe werken. Geld is niet het belangrijkste, maar als je een doel voor ogen hebt waar een duur prijskaartje aanhangt, dan wil je er wel voor werken. Sterker nog; dan zúl je er wel voor moeten werken. Het was allemaal voor mijn rijbewijs, aangezien ik in december 18 mocht worden. Mijn broer en zus hebben het allemaal zelf moeten betalen en daarom was het niet vreemd dat het bij mij ook zo zou zijn.

Het begon goed en op mijn bankrekening kwamen steeds meer getalletjes te staan. Het was zwaar om al dat geld niet uit te kunnen geven. Geld verdienen is namelijk makkelijk, maar van het geld afblijven is uitermate moeilijk. Ik denk dat iedereen dat wel kent en het zal jullie waarschijnlijk ook niets verbazen, dat ik eens in de zoveel tijd mezelf goed verwend had met nieuwe kleren. Maar ik hield mijn doel voor ogen en het zorgde ervoor dat ik soms nogal schrok van het bedrag dat op mijn bankrekening stond. Wil ik op deze manier miljonair worden ofzo?

Maar goed, ik dwaal af. Ik wilde er dus mijn rijbewijs mee gaan halen/betalen, maar toen ik eenmaal achttien was, wilde ik niet gaan lessen. Ik durfde niet ofzo, maar na twee maanden had ik toch de stap gezet om te bellen en een afspraak te maken. Mijn eerste les stond gepland op een grauwe vrijdagmiddag en ik was zo zenuwachtig, dat ik zelfs bang was dat ik niet kon sturen. Gelukkig viel dat wel mee en ging het voor een eerste les nog best wel goed. Ik mocht alles, deed alles en kwam heelhuids thuis.

Maar toen kwamen de problemen. Mijn rij-instructeur was opeens twee weken ziek, ik had een hele week musical, en het geregel daarna ging nogal… kut. Het gevolg was dat ik een maand niet gelest (gelesd?) had. Uiteindelijk kwam toch die tweede les, maar de derde les kwam maar niet. Hij had een verkeerde tijd doorgegeven, zijn auto was kapot (terwijl ik potverdorie om 08.00u moest lessen!) en daardoor zag ik het allemaal niet meer zitten. Mijn ouders hadden allang gezegd dat ik moest stoppen, maar ik dacht dat het na verloop van tijd wel wat soepeler zou gaan. Het was dus niet zo en ik besloot ermee te gaan stoppen. De administratrice wilde niet dat ik weg ging (tsja, een klant minder is ook geld minder!) en ze probeerde me nog over te halen om bij haar dochter te gaan lessen. “Ik garandeer je dat er geen problemen zullen zijn.” Maar ik was het zat.. “Je mag de eerste les bij haar gratis rijden. Die betalen wij voor je en als het je dan alsnog niet bevalt, dan mag je ermee stoppen.” Zelfs daarmee kon ze me niet overhalen.

Hoe goedkoop het daar ook was (kwaliteit hangt af van de prijs?) en hoeveel goede verhalen ik ook gehoord mag hebben, voor mijn gevoel was het tien keer niets! Het idee wat ik had over ‘mijn rijbewijs halen’, was toch iets anders dan de werkelijkheid. Vorig jaar zei ik nog dat ik met Koninginnedag 2009 misschien wel de Bob zou kunnen zijn, maar dat zit er helaas niet in..

Nu hoop ik dat het bij mijn nieuwe rijschool wél goed zal verlopen. En ik denk eerlijk gezegd ook wel dat het goed zal gaan. Ik betaal nu wel wat euro’s meer, maar ik heb het ervoor over. Nu maar hopen dat het met mijzelf ook goed zal gaan.. =/