(twit)geliefd.

Als studente Journalistiek ben ik bijna verplicht om te twitteren.

Natuurlijk is dit niet waar, maar wie op de School voor Journalistiek geen twitter heeft wordt raar aangekeken of schaft het binnen de kortste keren ook aan. Twitter is het nieuwe medium! Het is een nieuw middel om nieuws te verspreiden én om af en toe de nodige onzin met je volgers te delen.
Ik als internetjunk kende twitter natuurlijk allang dankzij mensen als @brouwertje, @sanye, @elinem en @makelemonade_nl en doordat op een gegeven moment zowat alle bloggers die ik ken twitter hadden, had ik ook al snel 40 ‘followers’. Dat vond ik veel ja! Inmiddels is dat aantal binnen anderhalve maand gestegen naar 156 en iedere keer zijn er meer mensen die denken dat ik iets nuttigs te vertellen heb. ‘Denken’ is hier een goed woord, want af en toe zie ik dat ik opeens een handje vol followers kwijt ben, dus ik denk dat mijn ‘nuttige’ tweets niet altijd gewaardeerd worden.

Goed, dit verhaal leidt een beetje naar nergens. Ik was niet van plan om jullie te gaan vertellen dat jullie me allemaal moeten volgen. Dat is je eigen keuze en het is nog maar de vraag of het verstandig is om dat te doen. Wat ik wel leuk vind om met jullie te delen, is de leuke replies die ik van twitteraars krijg. Over mij. Over mij ja! Een kleine greep uit een lange lijst. En om het geloofwaardig te maken heb ik er een printscreentje van gemaakt. Leuk man, twitter!

De onthulling van haar grootste geheim

Zij houdt graag van praten. Vaak gaat het nergens over, maar toch weet ze daarmee de aandacht te trekken. Ze houdt niet graag van stiltes, want stiltes kunnen een hoop zeggen. Vaak is dat dan ook niet goed. Ondanks haar vele praatjes kan ze toch netjes haar mond dicht houden. Voornamelijk als het haar gevraagd wordt. Geheimen, noemt men dat ook weleens. Wanneer een persoon haar in vertrouwen neemt, zal ze ook laten merken dat ze daadwerkelijk te vertrouwen is.

Maar natuurlijk heeft ze zelf ook haar eigen geheimen. Het liefst deelt ze het dan met een enkele vriendin, zodat ze toch haar hartje kan luchten bij een ander, maar verder hoeft niemand het van haar te weten. Ze laat dan ook niet merken dat er iets is, want dat zorgt voor vragen en op vragen moet je antwoord geven. Wanneer je zegt dat er niets is, gelooft men het vaak niet en daardoor krijg je de bekende situatie van zeuren, doordrammen wat uiteindelijk leidt tot conflicten.

Goed, mijn overdrijving is groot en ik dwaal helemaal af, dus we gaan weer terug naar waar we naartoe moeten; geheimen. Er is namelijk één ding dat ze tegen niemand, maar dan ook werkelijk waar niemand, heeft verteld. Degene die ervan wist, was degene die haar hierin had begeleid. Voor de rest was het háár geheim. Iets wat niemand mocht weten. Iets waar ze lang over heeft gezwegen, tot het punt waar het niet meer nodig was. En dat punt heeft ze zojuist bereikt. Ze wachtte dan ook niet al te lang af en sprak direct de woorden: “Ik ben geslaagd! Ik heb mijn rijbewijs gehaald!”

(En kom allemaal even langs voor een stukje taart, maar stem dan wel even snel op mij. )

Waarom ik brak ben.

Mijn lichaam roept om rust, maar in gedachten ben ik nog druk aan het feesten, springen, zingen (stiekem ook wel een beetje aan het drinken) en vooral aan het genieten. Deze week was slopend, maar toch heb ik ontzettend genoten. Ik wil en kan jullie een uitgebreid verslag geven en werkelijk waar over iedere dag wel iets spannends en leuks vertellen, maar zou ik dat doen, dan zou het een boek worden en dat doe ik jullie liever niet aan. Toch ga ik jullie het een en ander vertellen over mijn geweldige introductieweek in Baarn en Utrecht.

Baarn was namelijk…
kamperen, bloedheet op dag 1, vies en nat op dag 2, slopend op dag 3, veel zuipen, veel lachen, veel dansen, veel spelletjes, veel netwerken, weinig slapen, School voor journalistiek met eigen radiozender, eigen tv-programma en eigen krant, genant om jezelf terug te zien op tv met je dronken kop, lachwekkend om anderen terug te zien op tv met dronken kop, netwerken met vakmensen als Max Westerman en Mirella van Markus, cameraploeg ontwijken, met z’n allen in een dronken bui zingen rond het kampvuur, afteren bij je tent, netwerken met alle mama’s en papa’s en alle andere luitjes van de introcommissie (ik ben goed bezuuuuggggg!), worstelen in de modder (oké, ikzelf keek alleen toe..), seks in je tent waar iedereen om heen staat (oké, ook deze keer keek ik toe), twintig keer per dag La Roux – Bulletproof horen, om je heen kijken en alleen maar dronken mensen zien, bier dat na één slok dood was, een of ander grapje over bekendmaken van je bronnen i.s.m de AIVD, kapotte damestoiletten (want wij dames vinden het altijd zo leuk om tampons en maandverband in de wc te gooien!), liften naar het station, omdat je het vertikt een kwartier met je zware reistas te lopen, maar vooral drie geweldige dagen.

Shit, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de spellen en het bootfeest in Utrecht!

Want Utrecht was..
geweldig, zwaar, omdat je nog steeds brak bent, denken dat je wint met waterfietsen, omdat je als eerste aankomt, maar toch verliezen, omdat een of andere snol het in zijn hoofd haalt om in de Utrechtse grachten te springen zodat zijn team tóch wint, broodje Mario, knuffels geven aan onbekenden voor €1,- (wel voor een goed doel he), zuipen op het bootfeest vanaf 16.00 uur, nog meer netwerken, maar nu ook met andere eerstejaars, cameraploeg nogmaals ontwijken, onder een brug varen surrealistisch vinden, afteren in Tivoli tot 04.00 uur, oftewel 12 uur lang aan een stuk door feesten, maar vooral helemaal geweldig!

Mocht je je afvragen waarom de woorden zuipen en dronken wel erg vaak genoemd worden, ik ben nu wel gewoon student he…

En nou je toch ff bezig bent, stem dan gelijk ff op mij, haha!

OV liefde

Het was 9 uur ‘s ochtends en zij liep naar de bushalte. Daar zou ze wachten op de bus die haar naar haar bestemming zou brengen. Op hetzelfde moment kwam hij van de andere kant aanlopen. Hij viel haar meteen op en andersom kennelijk ook, want hun blikken kruisten elkaar vrijwel direct. “Jeetje”, dacht ze; “dat ziet er goed!” Natuurlijk durfde ze niet te lachen of te knikken of een ander seintje te geven waardoor hij zou merken dat zij hem wel zag zitten, want ze wist niet of hij hetzelfde dacht. Maar dat hij ook keek was een feit.
Terwijl zij plaats nam op een bankje, zag ze links van haar dat de jongen verder liep. Hij bleef niet bij dezelfde halte staan wat in eerste instantie wel het geval leek te zijn. Helaas, hij liep de andere kant op. Teleurgesteld bleef ze zitten, maar al gauw was de jongen ook verdwenen uit haar geheugen. Het gebeurt weleens vaker dat een jongen indruk op je maakt met zijn verschijning en het gebeurt ook wel vaker dat je eventjes oogcontact hebt. Dat is normaal..

Ze wachtte en ze keek om zich heen en zag hem daar plots weer lopen. Hij liep richting de bushalte, richting haar. Zou hij dan toch wel daar moeten zijn, net zoals zij? Haar vraag werd vrijwel direct beantwoord, want voor ze het wist liep hij richting haar en nam plaats naast haar, mét een fruitdrankje. Vandaar dat hij even de andere kant op liep…

Het was best wel een ongemakkelijke situatie. Ze keken elkaar af en toe aan, maar meestal was dat per ongeluk, omdat ze steeds probeerde te kijken wanneer hij dat niet deed. Waarschijnlijk dacht hij hetzelfde. Stiekem hoopte zij dat hij ook op dezelfde bus wachtte als zij. Stiekem wist ze het eigenlijk ook wel zeker. En daar kwam de bus. Maar hij deed niets. Misschien zag hij de bus nog niet? Zij bleef nog even zitten en hoopte op een reactie van hem, maar hij bleef roerloos zitten. Ze had dus toch niet gelijk. Hij moest helemaal niet dezelfde bus hebben! Of zou hij op de volgende bus wachten? De bus die haar ook naar haar bestemming zou kunnen brengen. Ze aarzelde, maar ze wist dat hij dan ook déze bus had kunnen nemen. Helaas.

De buschauffeur stempelde haar strippenkaart en zij nam plaats in de bus. Ze keek naar buiten. Naar hem en ze zag dat hij ook keek. Maar ze schrok, want hij lachte naar haar. Hij keek haar aan, glimlachte naar haar en liet haar merken dat ze toch wel dezelfde gedachte deelden…

“Damn, wat ben jij ontiegelijk leuk zeg!”

(Ja, zo wil jij jouw ochtend ook wel beginnen he? Vraag me niet waarom ik niet een praatje met hem gemaakt had. Dat vraag ik me nu ook af! =()

Harry Potter rules

Ooit was ik helemaal in de ban van Harry Potter. Alles was Harry en Harry was alles. Ik weet nog wel hoe ik op de basisschool het eerste boek aan het lezen was, nadat ik mijn sommetjes gemaakt had. En tijdens de knutseluren draaiden mijn kunstwerken om Harry Potter. Uiteindelijk had ik dozen vol met HP verzamelingen en de boekenplank sierden met alle boeken. De eerste twee films heb ik miljoenen keren gezien, maar na een paar jaar ging het bergafwaarts met mijn verslaving. Ik was niet meer zo’n addict als voorheen (wat misschien ook wel een beetje goed is).

Maar natuurlijk blijft je ‘liefde’ voor zoiets wel een beetje in je zitten en dus moest ook ik de zesde film zien. Je kunt wel heel erg goed merken dat ik niet meer zo verslaafd ben, aangezien ik de film gisteren pas gezien heb. Ja, het is bijna beschamend. Maar ik heb zoals altijd weer heerlijk genoten en kreeg zelfs een brok in mijn keel aan het einde van de film. Dat laatste zegt misschien iets meer over mijzelf, maar ik merkte in de zaal dat ik niet alleen was.

Harry Potter werd/wordt vaak gezien als iets voor nerds, wat betekent dat ik ook een nerd ben. Huray! Maar natuurlijk is dat keiharde onzin. Harry Potter is voor iedereen; voor nerds, barbietutten, gangsters, gabbers en voor alle anderen die je niet in hokjes kunt plaatsen. Gisteren heb ik het met mijn eigen ogen kunnen zien: naast mij zaten twee ‘stoere’ jongens die zich waarschijnlijk in het dagelijks leven bezig houden met vrouwen, rappen en hangen. Voor mij zat een stoere knul van rond de 25 die je zo in het leger kunt zetten, met naast zich zijn vriendinnetje met geplamuurde gezicht en strakke ‘sexy’ kleding. Een paar rijen verderop zag ik een groep Marokkanen die zich zwaar ‘gangstah’ voelden en aan de andere kant van de zaal hoorde ik de bekende nerd-lach met de bekende nerdhoofden erbij inbegrepen. In het gangpad stond een stel modetutjes en de familie Flodder zag ik ook nog een keer voorbij lopen.

Ja, het is een feit; iedereen houdt van Harry Potter.

Back in town

In de tijd dat jullie een witpagina zagen op OD.com/blog heb ik me uitzonderlijk vermaakt in Nijmegen. De Vierdaagse feesten zijn in volle gang (eigenlijk zelfs bijna afgelopen) en ik heb er twee dagen van mogen genieten. Benny Rodrigues liet mij de eerste avond flink dansen en de tweede avond heeft de basissit van Miss Montreal duidelijk laten merken dat hij me zag staan tussen de menigte. De zanger van Racoon noemde mij en alle andere mensen die er stonden nog bikkels, omdat wij ons nat lieten regenen om hem en zijn band te kunnen zien, maar ik was er natuurlijk op voorbereid met mijn plu. Jammer dat de mensen om mij heen het wat vervelend vonden, maar ik heb ze gewoon lachend aangekeken, alsof ik niks doorhad en hen het liefst wilde knuffelen. :p

Inmiddels doet mijn site het weer en hopelijk is alles weer in orde. Een handige tip voor alle WordPress gebruikers; mocht je je WP-account willen upgraden, maak dan eerst een back-up, hoe lui je ook mag zijn, want dan weet je zeker dat je niks kwijt bent. Mocht je nog een grote fout zien, laat het me dan even weten, want ik word poepie chagrijnig als ik een grote fout zie waar jullie tegenaan moet laten kijken!

Time flies when you're having fun

Wanneer je veel te doen hebt, vliegt de tijd voorbij. Okay, voornamelijk met leuke dingen, want als ik veel voor school moet doen dan lijkt er geen einde aan te komen. Anyway, ik had leuke dingen te doen en daardoor vloog de tijd voor mij wel voorbij. Het enige nadeel ervan is alleen dat je niet de tijd hebt om van alles nog even na te kunnen genieten. Dat moet helaas pas aan het einde van de rit. Maar na mijn “dag te laat, maar toch geslaagd”-happening ben ik me erg bewust van het “Beter laat dan nooit”-gezegde en geniet ik daarom liever een paar dagen later dan helemaal niet.

Het begon voor mij vorige week donderdag op 2 juli. Ik moest nog even snel de stad in om wat schoenen te kopen en na thuiskomst kon ik me gelijk klaarmaken voor een geweldige, zwoele avond in Westerpark, Amsterdam. Een concert van Jason Mraz en Joss Stone (en een support act van Priscilla Ahn) stond mij op te wachten. Ik zal het kort houden; het was ge-wel-dig! Ik kwam voornamelijk voor Mr. A-Z, maar Joss kon er ook wel mee door. Even ter verduidelijking; wat Niki voor James Morrison en zijn muziek heeft, dat heb ik nu voor Jason en zijn muziek. Ja, heftig he! :p

Maar ik kon niet te lang met mijn gedachten bij het concert blijven, want de volgende dag was de diploma uitreiking. Waarschijnlijk door de dag ervoor had ik totaal geen zin in de uitreiking, maar eenmaal op school aangekomen bleek het toch nog hartstikke leuk en gezellig te zijn. De laatste keer dat ik met alle leraren en klasgenoten op school zal zijn. Misschien wel de laatste keer dat je überhaupt op school rond zal lopen. Zoiets moet je gewoon leuk maken, zodat je het nooit meer zal vergeten, en dus had ik Jason even een eind opzij geduwd (hoe pijnlijk dat voor hem en mij ook was) en heb ik me mee laten slepen in de grappen en roddels over ons van onze mentoren met hun HPC Boulevard. Ik kreeg (hoe kan het ook anders) na de “dag te laat, maar toch geslaagd”-actie wéér een bos bloemen en moest daarvoor gezellig het podium opkomen. En aan het begin van de avond stapten we als celeberties uit een witte limo om vervolgens gefotografeerd te worden en een lange rode loper af te lopen. Op het moment zelf kun je je alleen maar afvragen waarom de school je in hemelsnaam zo voor schut moet zetten, maar achteraf is het de beste entree die ik op school gemaakt heb.

Maar ook aan zo’n avond komt een eind, maar gelukkig kan ik straks alles weer herbeleven als mijn oom de opnames van de uitreiking op dvd heeft gezet. Ik kon nog snel even een gebakje naar binnen werken, de vijf bossen bloemen die ik gekregen had schoof ik snel in moeders handen en ik dook mijn bed in om me de volgende dag als een gek te haasten naar vriendin S. waar ik met nog een stel meiden mee zou doen aan een beachvolleybal toernooi. Twee dagen lang van 11 tot 17u zouden we ons voor schut zetten met ons verschrikkelijk pingpong-spel en zouden we strijden om de allerlaatste plek in de allerlaatste wedstrijd. Helaas hadden we die gewonnen en eindigden we als een na laatste, maar ik kan in ieder geval zeggen dat ik een hoop friet op had, genoeg ijsjes en milkshake heb kunnen nuttigen en heerlijk onder de blauwe plekken zat van de harde ballen die ik op moest vangen met mijn schriele armpjes. Het was een topweekend, want ondanks ons slechte spel, heb ik enorm veel lol gehad.

En nu, nu zit ik van alles nog een beetje na te genieten, ruim ik alle troep op die ik de afgelopen dagen gemaakt heb en probeer ik de blogachterstand van deze week eens even flink in te halen, om te beginnen met een nieuwe layout.

Zo, en jullie zijn ook weer op de hoogte!

Onwerkelijke werkelijkheid

Het voelt nog steeds vreemd om te weten dat ik klaar ben met de middelbare school. Ik heb er gewoon zes jaar gezeten! Zes jaar is veel en ik wist ook vanaf klas 1 dat het lang zou duren, maar nu het erop zit lijkt het helemaal niet zo lang geduurd te hebben. Natuurlijk ben ik wel blij dat het erop zit en ik zou ook echt niet langer op de middelbare school willen blijven, maar het is allemaal nog zo onwerkelijk. Ik denk dat ik even door iemand geknepen moet worden, of dat ik het pas echt ga beseffen als ik straks op de HU rondloop tussen alle studenten. Want ja, dat word ik straks ook en dat bezorgt me kippenvel. Positief weliswaar, want ik heb er ontzettend veel zin in! Maar ik denk dat ik voorlopig nog even moet genieten van het slagen.

En om te beginnen heb ik een layout met Justin Chambers erop gezet. Wellicht herkennen jullie hem van Grey’s Anatomy als de sexy arts Alex Karev en dat is ook de reden dat hij hierop staat. Ik ben gek op de serie en Alex heeft mijn hartje in zijn bezit genomen. :q

En wat er nog op het programma staat wat genieten betreft, zijn (natuurlijk) examenfeestjes, cocktail avonden om het met vriendinnen te vieren, een etentje met mijn collega’s van de feestcommissie om onze fijne feestcommissietijd af te sluiten en natuurlijk mezelf volvreten met taart en andere lekker gebakjes en hapjes.

Een dag te laat, maar toch….

Wat een lieve berichtjes heb ik van jullie gekregen, dat deed me erg goed. Maar ik moet jullie wat bekennen, want de berichten zijn voor niets geweest. Lieve mensen, lieve lezers, lieve bloggers…

IK BEN GESLAAGD!!

Ik kan het zelf nog amper bevatten, maar ik zal het jullie proberen uit te leggen.
Toen ik gisteren gebeld werd, kreeg ik te horen dat ik twee keer een 5 in mijn profiel had voor aardrijkskunde en geschiedenis. Ik was natuurlijk hartstikke verdrietig (hoewel ik ook helemaal gezakt kon zijn), maar na een paar uur ben ik na gaan denken. Iets klopte niet. Ik kan geen twee 5en in mijn profiel hebben als ik het profiel Cultuur & Maatschappij heb, want aardrijkskunde is een keuzevak en zit dus niet in mijn profiel! Wat betekent dat ik een 5 binnen en een 5 buiten mijn profiel heb en volgens het reglement ben je met deze cijfers geslaagd!

Dus allerliefste mensen (het geslijm wordt erger, merk je het?), Mylène is zo ongelooflijk blij en kan het nog steeds niet geloven. En omdat het zo ontzettend fijn klinkt doe ik speciaal voor jullie nog een keer: IK BEN GESLAAGD!

Een ware fanatiekeling

Vijf jaar lang heb ik gym op school niet het allerleukste vak gevonden. Eigenlijk heb ik het dan vooral over gym in de winter. Na de herfstvakantie verhuisden we altijd van het buitenveld naar de gymzaal, waar we voornamelijk bezig waren met turnen. Ik moet zeggen dat ik daar absoluut geen ster in was en waarschijnlijk ook nooit zal zijn. Hoe sommigen sierlijk in de ringen hingen, met gemak over een kast een salto sprongen en in één beweging op handen stonden, zo had ik er altijd wel een beetje moeite mee.

Toch waren er een aantal onderdelen waar ik wel aardig in mee kon draaien. Badminton bijvoorbeeld. Niet iedereen zal het een leuke sport vinden, maar ik zit al ruim zeven jaar op badminton en doe het dus met redelijk veel plezier. Een lesje badminton was voor mij dan ook altijd leuk!
Ook sporten als basketbal en hockey vond ik leuk om te doen. Ik deed altijd fanatiek mee en hoopte natuurlijk zo af en toe een puntje te kunnen scoren.
Maar de leukste zaalsport voor mij was volleybal. Met volleybal had ik altijd plezier. Onmogelijk ballen van de tegenpartij opvangen, mooie voorzetten geven en af en toe zelf een puntje scoren. Ja, ik vond het helemaal geweldig! Helaas moet ik het doen met mijn 1 meter 60, dus hoog boven het net kwam ik niet, maar ik ben ook geen volleybalster dus ik mag het. :q

Dit schooljaar had ik geen gym meer. Zo af en toe moest ik wat verplichte dingen als fitness doen, maar daar bleef het dan ook bij. Nooit meer een lesje volleybal dus en waarschijnlijk ook nooit meer een potje volleybal in mijn leven. Maar natuurlijk zijn er weleens evenementen in het dorp, waar iedereen aan mee kan doen. En laat ik nou het het geluk hebben, dat er in juli een beachvolleybal toernooi is. Met een paar vriendinnen heb ik me opgegeven, om twee warme zomerdagen lang mee te doen aan een beachvolleybal toernooi. Midden in het centrum van het dorp, eigenlijk gewoon pal naast de C1000, waar iedereen je dus kan zien, wordt een hoopje zand gestort en een net vast gespannen aan twee palen. Je dumpt er wat mensen met een bal en voila, je hebt een beachvolleybal toernooi. Ik heb er zin in, want het zal mijn eerste toernooi worden en ik ben er dan ook helemaal klaar voor, op één ding na…

…hoe gaat ons team heten? Weet jij het?