De harde, of de verkeerde aanpak?

Content – Readings » De harde, of de verkeerde aanpak?

Het is allang bekend dat jongeren geen manieren kennen. Volwassenen voelen zich nu eenmaal bedreigd door de scooterrijdende jongeren die elke dag om 4uur voor de supermarkt staan zodat anderen niet rustig hun boodschappen kunnen doen. Jongeren, hoe jong en onschuldig ze daadwerkelijk ook mogen zijn, kennen geen grenzen en zijn een gevaar voor de mensheid. Helemaal als je kijkt naar het criminele gedrag dat zij vertonen. En meestal blijft het niet bij één keer, want na hun straf – wat je wellicht niet eens een straf mag noemen – keren ze gewoon weer terug op het oude pad en gaan ze weer verder met waar ze gebleven waren.

Natuurlijk moet hier iets aan gedaan worden. C. Bakker, korpschef van de politie Gelderland-Midden, kwam daarom ook met het perfecte idee. Wat is er nou beter, dan de jongeren voor schut te zetten? Jongeren midden ‘in de stad op hun knieën’ kauwgum van de straat laten krabben is niet alleen een wijze les voor hen, maar ook nog eens een vermaak voor voorbijgangers. Dat jongeren dit alleen maar zien als een reden om nóg meer rellen te schoppen is natuurlijk ondenkbaar! Ze houden er niet van om voor schut gezet te worden, maar wraak nemen? Dat zullen ze nooit van hun leven doen. Ze zullen het alleen maar als een wijze les zien om vervolgens de braafste van de klas te zijn.
Grote onzin natuurlijk! Ik ken genoeg jongeren die het niet pikken wanneer zij eens aangepakt worden. Ze nemen het persoonlijk op en worden alleen maar agressiever.

Op dit moment gaan de wannabee-criminelen naar de kinderrechter, krijgen ze een taakstraf en moeten ze borden wassen in een bejaardenhuis. Daar worden ze een uur eerder naar huis gestuurd en vervolgens doen zij er niks mee. Het is wellicht niet de juiste aanpak, maar hen laten voelen dat ze geen winnaars, maar losers zijn wel? Een criminele puber zal zich niet snel laten kleineren. Hij of zij zal zich eerder uitgelokt voelen en een manier bedenken om ze terug te pakken.
Daarnaast kunnen ze het gevoel krijgen dat ze in de spotlights staan met hun criminele acties, en dat geeft ze alleen maar een goed gevoel. Kennelijk gunnen bepaalde mensen hen die aandacht en beseffen ze niet dat je het hiermee alleen maar erger maakt.

Bakker noemde ook dat niet iedere jongere voor de ‘moderne schandpaal’ in aanmerking moet komen, maar hoe maak je die onderscheid? En wie zegt dat een jongen van 12, die een appel bij de groenteboer gestolen heeft, niet net zo erg is als een 17-jarige jongen, die net iets te veel cocaïne naar binnen heeft gekregen?
De ‘moderne schandpaal’ is bedoeld voor de macho’s, zoals Bakker dat zegt. Ik vraag me dan toch sterk af wat er gedaan wordt met de bange criminelen, die angstig zijn wanneer zij een voorbijganger bedreigen, in plaats van zich sterker en beter voelen dan de rest. Want dat onderscheid maakt bakker nu toch, tussen macho’s en lafaards?

Ik zal maar aan moeten nemen dat Bakker weet wat hij zegt en dat zijn aanpak daadwerkelijk zal helpen. In de tussentijd ga ik voor de dagelijkse 4uur-boodschappen naar de supermarkt, waar ik waarschijnlijk weer opgewacht zal worden door een stelletje puberende criminelen. En wanneer ze mij iets aan willen doen, dwing ik ze gewoon tot het krabben van de kauwgum op de grond die ik op dat moment uitgespuugd heb. Wedden dat ze zich dan vernederd en bang zullen voelen?