Dat dus.

Natuurlijk is dit niet waar, maar wie op de School voor Journalistiek geen twitter heeft wordt raar aangekeken of schaft het binnen de kortste keren ook aan. Twitter is het nieuwe medium! Het is een nieuw middel om nieuws te verspreiden én om af en toe de nodige onzin met je volgers te delen.
Ik als internetjunk kende twitter natuurlijk allang dankzij mensen als @brouwertje, @sanye, @elinem en @makelemonade_nl en doordat op een gegeven moment zowat alle bloggers die ik ken twitter hadden, had ik ook al snel 40 ‘followers’. Dat vond ik veel ja! Inmiddels is dat aantal binnen anderhalve maand gestegen naar 156 en iedere keer zijn er meer mensen die denken dat ik iets nuttigs te vertellen heb. ‘Denken’ is hier een goed woord, want af en toe zie ik dat ik opeens een handje vol followers kwijt ben, dus ik denk dat mijn ‘nuttige’ tweets niet altijd gewaardeerd worden.

Goed, dit verhaal leidt een beetje naar nergens. Ik was niet van plan om jullie te gaan vertellen dat jullie me allemaal moeten volgen. Dat is je eigen keuze en het is nog maar de vraag of het verstandig is om dat te doen. Wat ik wel leuk vind om met jullie te delen, is de leuke replies die ik van twitteraars krijg. Over mij. Over mij ja! Een kleine greep uit een lange lijst. En om het geloofwaardig te maken heb ik er een printscreentje van gemaakt. Leuk man, twitter!

Kling kling tingelingeling (sinds wanneer wordt dit woord trouwens goedgekeurd door Firefox spellingscontrole?). Het bekende geluid klonk in mijn oren. Mijn ogen richtten zicht direct op vader en moeder en ook zij keken mij direct aan. Alsof het vanzelfsprekend was. Ik hoefde niets te zeggen. Ik wist wat me te doen stond. Met puppy oogjes keek ik naar vader en moeder. De blik zei genoeg, want vader trok zijn portemonnee uit de achterzak van zijn broek en haalde er een rijksdaalder uit. Van binnen begon ik helemaal te glunderen en vader legde het muntstuk in mijn hand en zei dat ik er maar iets lekkers van moest kopen. Hoeveel bollen kon je hier wel niet van krijgen?! Ik wist echter dat er iets zwaars tegenover stond; de verre reis naar de ijscoman moest ik zélf afleggen. In mijn eentje, zonder vader of moeder.

Ik keek nog snel naar vader. Moest ik dit écht gaan doen? Maar vader knikte en liet merken dat het goed was. De verre reis die naar de straat achter ons leidde, zou goed te doen zijn in mijn eentje. En dus ging ik op weg, met de rijksdaalder in mijn hand. Ik rende, want de geur van geld in mijn hand vond ik walgelijk. Stiekem was ik nog een beetje bang, want ik moest zelf mijn mond open trekken en kon niemand dat ijsje voor me laten kopen. Er stonden al wat mensen toen ik er aankwam en gelijk waren de ogen gericht op mij. Later besefte ik me dat ze me schattig vonden. Op dat moment dacht ik dat ze me uit stonden te lachen. Maar ik zette mijn beste beentje voor en liet de twee gulden vijftig aan de ijscoman zien. De man vroeg me hoeveel bollen ik graag wilde hebben. Alsof ik dat zou moeten weten. Alsof ik zou moeten weten hoeveel bollen je kunt krijgen van twee gulden vijftig! Ik zweeg dus en keek hem alleen maar aan. Hij begreep kennelijk wat ik bedoelde, want hij besloot het geld aan te nemen en maakte er maar iets moois van. Vaak kreeg ik bij de andere ijscoman (met verschillende smaakjes en een vrolijk liedje in zijn wagentje) maar twee bolletjes, maar deze ijscoman schepte door tot wel vier (!) bolletjes! Dit moest wel een heel erg duur ijsje zijn. Mijn dag kon niet meer stuk en dus liep ik vrolijk terug naar huis met een ijsje in mijn hand.

De terugweg duurde langer dan verwacht, want likken aan het ijsje en lopen ging niet zo goed samen. Net zoals smsen en lopen tegelijk. Vooral niet doen. En dus besloot ik te gaan rennen, want hoe eerder ik thuis zou zijn, hoe eerder ik aan mijn ijsje kon beginnen (en hoe minder gesmolten dat ijsje zou zijn). Mijn huis was in zicht en voor ik het wist stond ik in onze tuin. Ik zette nog een sprint in, maar werd toen overvallen door het meest pijnlijke moment van die dag: Van mijn ijsje was nog maar één bolletje over. De rest lag voor mijn neus op de grond. Mijn broer hoorde ik op de achtergrond hard lachen, maar ik kon ieder moment in tranen uitbarsten. “Oh nee,” dacht ik. “Wat zonde van die twee gulden vijftig!”

Ja, dat is best wel leuk om te zien ja. Bij deze wil ik alle 29 stemmers bedanken voor hun stem op mij.

En de nieuwe layout is niet zo bijzonder nee. Ik vond het alleen tijd voor iets nieuws. Verder word ik nogal chagrijnig van wat ik nu op tv zie (herhaling ‘Ik kom bij je eten’) en wat ik nu voel en zie als ik naar buiten kijk. Het klopt niet. Iets klopt niet. Daar op tv ziet het er leuk en gezellig uit. Hier… totaal niet. En dat komt maar door één ding; het schijnt op dit moment 16 graden te zijn, terwijl het daar bij Ik kom bij je eten toch duidelijk zomer is. Ik denk dat ik een goede reden heb om chagrijnig te zijn. Laten we het over de keelpijn en verkoudheid maar niet hebben.

Ik mis de inspiratie voor het schrijven van iets leuks, iets nuttigs, iets wat jullie boeit. Daarom maar een bloggie uit de ‘oude’ doos van een maandje geleden. Het was voor de site HUmedia van onze School voor Journalistiek. Een site waar iedereen zijn verhalen, foto’s, filmpjes en rotzooi neerdumpt. Een soort van Hyves voor de SvJ, maar dan beter en leuker en ook nét iets anders. Mijn blogje ging over de introductieweek.

Journalistiek is toch niet voor watjes?

Je schrijft je in voor de introductieweek en vraagt je dagen- en nachtenlang af of dit wel zo’n goed idee is. “Ik ken niemand en ik ga me zwaar voor lul zetten als ik met mijn vetrolletjes dat modderbad inspring!” Ja beste mensen, dat dacht deze jongedame met haar grote mond echt.

Achteraf is altijd zo makkelijk praten. “Eng? Bang? Bang voor de introductieweek? Ben je gek! Het is geen ontgroeningsweek!” Maar dat dacht de kleine krullenbol stiekem wel een beetje, want modderworstelen met vierhonderd ogen op je gericht is niet iets wat je zomaar voor je plezier doet. Achteraf – wederom achteraf ja – weet ik wel beter, want ik heb genoeg mensen vrijwillig dat bad in zien rennen. Gek volk ook, die eerstejaars.

Maar ik was dus bang. Bang voor de introductieweek, want ik kende niemand, ik wist niet wat me te wachten stond (behalve een modderbad dan) en ik had het idee dat ik niet zo snel met open armen ontvangen zou worden. Ik vroeg studenten uit de omgeving hoe hun introductieweek was. Vaak kreeg ik te horen dat het allemaal wel meeviel en dat het vooral leuk was. “Een beetje ontgroenen hoort er toch bij?!” Nee, top! Daar stel je een klein en onzeker meisje mee gerust!

Ik probeerde me toch vast te houden aan de leuke kanten van een introductieweek, voor zover die er voor mijn gevoel op dat moment waren, en op een warme, zonnige maandagmiddag was het dan zover. Ik zat in de auto (mevrouw is ook nog eens verwend) met een blaas die ieder moment kon ontploffen. Zenuwen? Jawel, Mylène was niet alleen bang, maar had ook nog eens last van een overdosis zenuwen. Voor ik het wist liep ik met een groepje richting het kamp. Om me heen hoorde ik iedereen praten met elkaar en ikzelf liep er een beetje tussenin. Waarschijnlijk zag het er heel erg triest en kansloos uit en als ik eerlijk moet zijn voelde dat ook zo. Leuk, introductiekamp!

Maar binnenin mij zat nog een klein beetje hoop. “Misschien word je wel aangesproken door dat meisje naast je als je heel subtiel opzij kijkt. Dan heb je ook iemand om mee te praten,” dacht ik. “Of misschien moet ik gewoon zwaar overdreven niezen en mezelf laten vallen, zodat iedereen me aankijkt. Dan móet er toch wel iemand tegen me gaan praten? Of misschien moet ik me gewoon niet zo aanstellen en zelf die eerste stap zetten. Journalistiek is toch niet voor watjes?”

Op de een of andere manier kan ik me niet meer herinneren wat er daarna gebeurde, want als ik dat zou zeggen dan zou niemand iets geloven van dat onzekere in mij. Ik weet in ieder geval wel dat ik me voor niets zo zielig gedragen heb. Ik heb met mensen gepraat en mensen met mij. En ondanks mijn lastige naam (“Iets met een M?”) heb ik toch het idee dat er wat mensen zijn die hem zonder erbij na te denken uit kunnen spreken als ze mij zien. Dan doe je toch nog iets goed in zo’n onzekere bui, denk ik zo.

Maar wacht even, ze zeggen toch ook dat journalisten erg goed uit hun nek kunnen lullen?

Inmiddels zitten we in week 4. Jawel, week 4 van de eerste periode van mijn nieuwe opleiding aan de School voor Journalistiek. Wat een wereld van verschil met de middelbare school! Maar dat mocht ook wel, want de tijd van rennen door de gangen, gillen in de klas en spijbelen mogen we nu wel zo’n beetje achter ons laten. Nu loop je zelfverzekerd en relaxed door de gangen, laat je je klasgenoten uitpraten, probeer je zelf ook een nuttig woordje te zeggen en mag je legaal wegblijven. Wat heerlijk, het leven van een volwassen studente.

Ik ben omringd door leuke, slimme en fanatieke mensen, maar ook door een hoop verdwaalde kippen die duidelijk laten merken dat ze niet weten wat ze op de SvJ doen. Vreemd is het dan ook niet dat ik al afscheid heb moeten nemen van drie klasgenoten, vrouwelijke welteverstaan! Het aantal vrouwen in mijn klas was al niet veel, maar nu ben ik wel heel erg genoodzaakt om met mannen om te gaan. Het leven van een volwassen, vrouwelijke studente is dus ook wel een beetje zwaar. Het zal me in ieder geval niets verbazen als er nog een aantal klasgenoten afvallen. Meerdere mensen hebben al gezegd dat we na de eerste tentamens niet veel mensen over zullen houden. Alsof het een oorlogsmissie is. Ik ga mezelf trouwens wel heel erg haten als ik daar ook bij hoor…

Over tentamens gesproken, deze week zijn de inschrijvingen daarvoor en over een paar weken gaan we pas echt merken of ik hier thuis hoor of niet. Mijn gevoel zegt in ieder geval van wel. Mijn draai lijk ik wel gevonden te hebben en de mensen weten me het gevoel te geven alsof ik op deze school thuis hoor. Misschien vreemd om te zeggen na een week of vier, maar misschien ook wel een goed teken?

Wellicht ook leuk om te weten; ik heb Ingelise vorige week ontmoet na afloop van het bonusprogramma (iedere donderdag een uur lang luisteren naar het verhaal van een bekende journalist, waaronder John van der Heuvel). Mijn eerste interview heb ik inmiddels achter de rug zitten (Tamara Bos, winnares van een Gouden Kalf die ik ook vast heb mogen houden (de Gouden Kalf dan)) en ik sta op het punt om ook Alexander en Marieke te meeten, wat overigens helemaal niets met de opleiding zelf te maken heeft, maar wat wel leuk is om te noemen.

Vier weken School voor Journalistiek zijn besproken. Morgen wordt het weer tijd voor een biertje (ik ben echt zó helemaal ingeburgerd) in onze café Stef’s na afloop van het bonusprogramma met Tijs van den Brink. Ja, ‘alleen’ daarvoor ga ik naar school, want op de maandag en donderdag mag ik bijkomen van alle zware en moeilijke dingetjes. Dat is studeren.

PS. Selien, leuk! Je hebt comment nummer 1000 geplaatst!

Wanneer ik A Frenzy bezoek, krijg ik spontaan zin om een nieuwe layout te maken. Iedere keer maar weer. Haar layouts vind ik echt een genot om naar te kijken. Ze weet van iets simpels een bijzonder iets te maken. Je hoeft helemaal niet 50 plaatjes, brushes, stocks en patterns te gebruiken. Kijk maar naar Bodine haar site!

Je hebt ook van die mensen die op het web zo leuk overkomen, dat je ze weleens in het echt zou willen ontmoeten. Alsof hij/zij een celeb is. Linda is zo’n persoon. Zij kan de meest saaie dingen op een leuke en grappige manier vertellen. Zij is volgens mij gewoon het zonnetje in huis en dat maakt haar blog ook direct de moeite waard om in het zonnetje te zetten. Ik mag overigens met trots zeggen dat ik deze jongedame ook in real life heb ontmoet en óók nog eens op een wel hele bijzondere dag; 10-09-09 ook wel bekend als de dag van het concert van Coldplay. Ik geloof dat we ook nog van plan zijn om een keer samen met Jason Mraz en Chris Martin (wij noemen ze ook wel Jason en Chris) te gaan daten.

Als ik op iemand jaloers mag zijn, is het Tünde wel. Een persoon die in de toekomst rijk en beroemd gaat worden vanwege haar tekenkunsten. Het leuke vind ik nog wel dat ze het met ons wilt delen. En steeds als ze weer met iets nieuws komt vraag ik me af hóe ze dat toch in vredesnaam doet?! Ik kan ieder geval zeggen dat ik haar al volgde vóórdat ze wereldwijd doorbrak.

Wie ik zeker niet mag vergeten is Marieke a.k.a. brouwertje. Haar zou je iedere dag in het zonnetje kunnen zetten. Je zou je moeten schamen als je haar site nog nooit eerder gezien hebt, wat ik me overigens niet echt voor kan stellen. Iedereen kent haar. En waarom? Ze schrijft zoals een blogger hoort te schrijven en weet wat leuk is voor haar lezers. Alles wat ze schrijft is interessant. En voor een studente Journalistiek is ze natuurlijk alleen maar een voorbeeld. Kom maar gauw wat drinken in Stef’s!

Dat was dat. Heb ik nu een nieuw item voor mijn site?

Maar natuurlijk heeft ze zelf ook haar eigen geheimen. Het liefst deelt ze het dan met een enkele vriendin, zodat ze toch haar hartje kan luchten bij een ander, maar verder hoeft niemand het van haar te weten. Ze laat dan ook niet merken dat er iets is, want dat zorgt voor vragen en op vragen moet je antwoord geven. Wanneer je zegt dat er niets is, gelooft men het vaak niet en daardoor krijg je de bekende situatie van zeuren, doordrammen wat uiteindelijk leidt tot conflicten.

Goed, mijn overdrijving is groot en ik dwaal helemaal af, dus we gaan weer terug naar waar we naartoe moeten; geheimen. Er is namelijk één ding dat ze tegen niemand, maar dan ook werkelijk waar niemand, heeft verteld. Degene die ervan wist, was degene die haar hierin had begeleid. Voor de rest was het háár geheim. Iets wat niemand mocht weten. Iets waar ze lang over heeft gezwegen, tot het punt waar het niet meer nodig was. En dat punt heeft ze zojuist bereikt. Ze wachtte dan ook niet al te lang af en sprak direct de woorden: “Ik ben geslaagd! Ik heb mijn rijbewijs gehaald!”

(En kom allemaal even langs voor een stukje taart, maar stem dan wel even snel op mij. )

Inmiddels heb ik het een plekje kunnen geven en gaat het ook weer goed met me. Inspiratie voor een blog heb ik niet, maar Jip had me toch getagged dus deze vul ik even braaf in. Aankomende week zal ik weer actief gaan bloggen (inclusief commenten). Mark my words.

Zes dingen die jullie nog niet van mij wisten.

1. Ik heb het eigenlijk al gezegd, maar ik wil het graag nog een keer zeggen; ik ben twee keer naar het concert van Coldplay geweest! Ik wil er graag over vertellen, maar ik denk dat jullie overal wel zo’n beetje gelezen hebben dat het concert ge-wel-dig was!! De avonturen voor en na het concert moet je meegemaakt hebben om leuk te kunnen vinden, dus daar ga ik jullie ook niet mee lastig vallen.
2. Ik ben in de eerste schoolweek benoemd tot beste eerstejaars.
3. Ik vertel niemand wanneer ik af moet rijden, omdat ik anders nóg zenuwachtiger word. Dus jullie krijgen het ook niet te horen nee!
4. Mijn doopnamen zijn Cybèle en Juliana (en dat ik het zomaar uit mezelf vertel is een primeur, want ik durfde het vroeger nooit te zeggen).
5. Ik vind het leuk om op te zoeken hoe bepaalde uitdrukkingen/gezegden zijn ontstaan.
6. ‘s Ochtends kun je beter niet tegen me praten.

Baarn was namelijk…
kamperen, bloedheet op dag 1, vies en nat op dag 2, slopend op dag 3, veel zuipen, veel lachen, veel dansen, veel spelletjes, veel netwerken, weinig slapen, School voor journalistiek met eigen radiozender, eigen tv-programma en eigen krant, genant om jezelf terug te zien op tv met je dronken kop, lachwekkend om anderen terug te zien op tv met dronken kop, netwerken met vakmensen als Max Westerman en Mirella van Markus, cameraploeg ontwijken, met z’n allen in een dronken bui zingen rond het kampvuur, afteren bij je tent, netwerken met alle mama’s en papa’s en alle andere luitjes van de introcommissie (ik ben goed bezuuuuggggg!), worstelen in de modder (oké, ikzelf keek alleen toe..), seks in je tent waar iedereen om heen staat (oké, ook deze keer keek ik toe), twintig keer per dag La Roux – Bulletproof horen, om je heen kijken en alleen maar dronken mensen zien, bier dat na één slok dood was, een of ander grapje over bekendmaken van je bronnen i.s.m de AIVD, kapotte damestoiletten (want wij dames vinden het altijd zo leuk om tampons en maandverband in de wc te gooien!), liften naar het station, omdat je het vertikt een kwartier met je zware reistas te lopen, maar vooral drie geweldige dagen.

Shit, en dan heb ik het nog niet eens gehad over de spellen en het bootfeest in Utrecht!

Want Utrecht was..
geweldig, zwaar, omdat je nog steeds brak bent, denken dat je wint met waterfietsen, omdat je als eerste aankomt, maar toch verliezen, omdat een of andere snol het in zijn hoofd haalt om in de Utrechtse grachten te springen zodat zijn team tóch wint, broodje Mario, knuffels geven aan onbekenden voor €1,- (wel voor een goed doel he), zuipen op het bootfeest vanaf 16.00 uur, nog meer netwerken, maar nu ook met andere eerstejaars, cameraploeg nogmaals ontwijken, onder een brug varen surrealistisch vinden, afteren in Tivoli tot 04.00 uur, oftewel 12 uur lang aan een stuk door feesten, maar vooral helemaal geweldig!

Mocht je je afvragen waarom de woorden zuipen en dronken wel erg vaak genoemd worden, ik ben nu wel gewoon student he…

En nou je toch ff bezig bent, stem dan gelijk ff op mij, haha!